Donna Hughes — Talking To The Wind songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Talking To The Wind" van Donna Hughes.
Songteksten
On a trading path, through the Carolinas
Used by Indians who braved the wind and rain
They settled down beside the raging waters
And they worked the land until the white men came
And formed the counties
And they took away their land
And made the boundaries
Governed with a heavy hand
And you can almost hear the song
Of that old Indian longing for his home
Along the waters edge
Climbing mountains to escape
The laws of white men
Walking softly in the rain and talking to the wind
They were friendly and they rode on painted horses
Fearing no one, not harming anything
They were trusting when the pilgrims came to live here
And then they died by the hands of the men
Who formed the counties
And they took away their land
And made the boundaries
Governed with a heavy hand
And you can almost hear that sad song
Of that old Indian crying for his home
Along the waters edge
Climbing mountains to escape
The laws of white men
Walking softly in the rain and talking to the wind
They were trusting when they taught us how to live here
And then they scattered to the wind, leaving only tears behind them
And an old forgotten art
And all their memories, dying with a broken heart
And you almost hear the song
Of that old Indian longing for his home
Along that waters edge
Climbing mountains to escape
The laws of white men
Walking softly in the rain, talking to the wind
Songtekstvertaling
Op een handelspad, door de Carolina ' s
Gebruikt door Indianen die de wind en regen trotseerden
Zij vestigden zich in de woeste wateren.
En ze werkten op het land tot de blanken kwamen.
En vormde de provincies
En ze namen hun land weg.
En maakte de grenzen
Geregeerd met een zware hand
En je kunt bijna het lied horen
Van die oude Indiaan die naar zijn huis verlangt
Langs de waterrand
Bergbeklimmen om te ontsnappen
De wetten van blanke mannen
Zacht wandelen in de regen en praten tegen de wind
Ze waren vriendelijk en ze reden op beschilderde paarden.
Niemand vrezen, niets schaden.
Ze vertrouwden toen de pelgrims hier kwamen wonen.
En toen stierven ze door de handen van de mannen.
Die de provincies vormden
En ze namen hun land weg.
En maakte de grenzen
Geregeerd met een zware hand
En je kunt bijna dat droevige lied horen
Van die oude Indiaan die huilt om zijn huis.
Langs de waterrand
Bergbeklimmen om te ontsnappen
De wetten van blanke mannen
Zacht wandelen in de regen en praten tegen de wind
Ze vertrouwden ons toen ze ons leerden hoe we hier moesten leven.
En toen verspreidden ze zich naar de wind, en lieten alleen tranen achter.
En een oude vergeten kunst
En al hun herinneringen, sterven met een gebroken hart
And you almost hear the song
Van die oude Indiaan die naar zijn huis verlangt
Langs die waterrand
Bergbeklimmen om te ontsnappen
De wetten van blanke mannen
Zacht wandelen in de regen, pratend tegen de wind