Diffuzion — City of Dust songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "City of Dust" van Diffuzion.
Songteksten
With days being shadows of grey
We’re blind looking through broken glass
And every heartbeat sounds the same
We’re lost in the city of dust
As words die when leaving our lips
We drown in the seas of regret
No feathers are left on our wings
No reasons for tears to be shed
We’ve taken our path to the end
Our trace under layers of dust
Our anger is broken and spent
Our anger has turned into ice
As words die when leaving our lips
We drown in the seas of regret
No feathers are left on our wings
No reasons for tears to be shed
Maybe when choosing our way
We took the turn that was wrong
Or maybe the city of dust
Is where we have always belonged
Lost in this prison of ice
Covered with layers of dust
Knowing no more who we are
Cold and indifferent we last
Maybe when choosing our way
We took the turn that was wrong
Or maybe the city of dust
Is where we have always belonged
Lost in this prison of ice
Covered with layers of dust
Knowing no more who we are
Cold and indifferent we last
Songtekstvertaling
Met dagen als schaduw van grijs
We zijn blind als we door gebroken glas kijken.
En elke hartslag klinkt hetzelfde.
We zijn verdwaald in de stad van stof.
Als woorden sterven als ze onze lippen verlaten
We verdrinken in de zeeën van spijt.
Geen veren meer op onze vleugels
Geen reden om te huilen
We hebben ons pad naar het einde genomen.
Ons spoor onder lagen stof
Onze woede is gebroken en besteed.
Onze woede is veranderd in ijs.
Als woorden sterven als ze onze lippen verlaten
We verdrinken in de zeeën van spijt.
Geen veren meer op onze vleugels
Geen reden om te huilen
Misschien bij het kiezen van onze weg
We namen de verkeerde afslag.
Of misschien de stad van stof
Is waar we altijd hebben behoord
Verloren in deze gevangenis van ijs
Bedekt met stoflagen
We weten niet meer wie we zijn.
Koud en onverschillig als laatste
Misschien bij het kiezen van onze weg
We namen de verkeerde afslag.
Of misschien de stad van stof
Is waar we altijd hebben behoord
Verloren in deze gevangenis van ijs
Bedekt met stoflagen
We weten niet meer wie we zijn.
Koud en onverschillig als laatste