Despised Icon — Quarantine songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Quarantine" van Despised Icon.
Songteksten
I have done it again
I could not avoid the soft comforting touch of your presence any longer
Increasingly isolated. I slowly find relief in silence
I sense the spirited child in me gradually letting go Its golden smile grows weary with every disappointment
I miss the old days and I know you feel the same way
How can something this special become so distant?
The exhaustion of boredom has taken its toll
Wash these walls and and throw away the ashtray
Feel it coming
I’ve slept away too many days
Take me back to a place
where everything makes sense again
I never meant for things to turn out this way
No matter what the outcome is,
The good times will always remain
as intact as a static little perfectly drawn portrait
Holding on to them seems like the only thing pure enough to drive me at times
Increasingly isolated, I slowly find relief in silence
I sense the spirited child in me gradually letting go Its golden smile grows weary with every disappointment
I miss the old days and I know you feel the same way
How can something so special fade as time goes by?
Songtekstvertaling
Ik heb het weer gedaan.
Ik kon de zachte troostende aanraking van je aanwezigheid niet langer vermijden.
Steeds meer geïsoleerd. Ik voel langzaam opluchting in stilte.
Ik voel dat het vurige kind in mij geleidelijk zijn gouden glimlach loslaat en vermoeid wordt met elke teleurstelling
Ik mis vroeger en ik weet dat jij hetzelfde voelt.
Hoe kan zoiets speciaals zo afstandelijk worden?
De uitputting van verveling heeft zijn tol geëist.
Was deze muren en gooi de asbak weg.
Voel het aankomen.
Ik heb te veel dagen weg geslapen.
Breng me terug naar een plek.
waar alles weer logisch is.
Ik wilde niet dat het zo zou aflopen.
Het maakt niet uit wat het resultaat is.,
De goede tijden zullen altijd blijven
zo intact als een statisch, perfect getekend portret
Vasthouden aan hen lijkt het enige dat puur genoeg is om me soms te rijden.
Steeds meer geïsoleerd, voel ik langzaam opluchting in stilte.
Ik voel dat het vurige kind in mij geleidelijk zijn gouden glimlach loslaat en vermoeid wordt met elke teleurstelling
Ik mis vroeger en ik weet dat jij hetzelfde voelt.
Hoe kan zoiets speciaals vervagen als de tijd verstrijkt?