Delusions of Grandeur — Ghostman songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ghostman" van Delusions of Grandeur.
Songteksten
How many of us live each day as our own true self?
This world has taught us to put our feelings upon a shelf.
I just want to always be me and no one else.
Everyday I look up to the sky
And ponder when and where and how and why.
Secretly wishing that I could fly
Thoughts of existence and the day that I will die.
What could any of this even mean?
How can I be sure its not just a dream?
Going to bed is such a fight
When I stare at my ceiling every single night
As my mind races at the speed of light
Retrace my steps am I wrong or right? Wrong or right?
I want to figure out why we are here
Are we alone on this blue and green sphere?
The meaning of life is a lie
We’re here to eat sleep fuck and die.
It’s in the nature of my very being
To question each and everything.
I do not believe in a god up above
So I put my faith in the ones I trust and love.
Feeling helpless sometimes I just sit and stare
Happy days have become so rare.
How come no one else even seems to care
Our mind and its thoughts are our burden to bare.
Save me from this self defeating state
Am I the only one that thinks existence isn’t great?
Songtekstvertaling
Hoeveel van ons leven elke dag als ons ware zelf?
Deze wereld heeft ons geleerd om onze gevoelens op een plank te leggen.
Ik wil gewoon altijd mezelf zijn en niemand anders.
Elke dag kijk ik naar de hemel
En nadenken over wanneer en waar en hoe en waarom.
Heimelijk wensend dat ik kon vliegen
Gedachten aan het bestaan en de dag dat ik zal sterven.
Wat kan dit betekenen?
Hoe Weet ik zeker dat het geen droom is?
Naar bed gaan is zo ' n gevecht.
Als ik elke nacht naar mijn plafond staar
Terwijl mijn geest races met de snelheid van het licht
Ben ik verkeerd of juist? Fout of juist?
Ik wil weten waarom we hier zijn.
Zijn we alleen op deze blauwe en groene bol?
De zin van het leven is een leugen.
We zijn hier om te slapen en te sterven.
Het zit in de aard van mijn wezen.
Om alles in twijfel te trekken.
Ik geloof niet in een god daarboven.
Dus heb ik mijn vertrouwen gesteld in degenen die ik vertrouw en liefheb.
Ik voel me soms hulpeloos ik zit en staar
Gelukkige dagen zijn zo zeldzaam geworden.
Hoe komt het dat niemand anders er iets om geeft?
Onze geest en zijn gedachten zijn onze last om bloot te leggen.
Red me van deze zelfverslindende staat.
Ben ik de enige die denkt dat het bestaan niet geweldig is?