Delta Sleep — Lake Sprinkle Sprankle songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lake Sprinkle Sprankle" van Delta Sleep.
Songteksten
Oh hi, I did not recognise those eyes in that dress you wore.
Your thighs are stuck in my mind and I’d like to carry them home.
Release, this urge needs feeding.
Now that’s done, was it worth the fun?
Tell me, could I be the one for you?
I don’t think I thought this through…
So see you around.
I never meant for this, you know I’m damaged goods.
Lately I’ve listed the reasons why I can’t move on,
and why I sleep in the house that we lived in for over three years now.
Staring at paintings recounting the places we’d been together.
I tried to escape but I can’t seem shake all these pictures (of us).
The light up on the desk still burning bright.
The way I’m dressed suggests i left it on all night.
I’d probably done the same the night or three before.
Another crowded thought for clouded minds.
Of broken promises I’d made a million times,
On how to let go, breathe, and do more exercise.
It’s getting colder as the days merge into one.
I best just lay my head and pray for morning sun.
So from this moment on he started drifting
And dreamed of colours that he’d never seen before.
In the all the types fruit he’d ever tasted.
The air was warm the sky was clear of water.
Beyond the lake were trees far as the eye could see.
This was the place we used to swim together.
Those things up on your chest look mighty comfy.
I may just lay my head and wait for morning sunbeams.
Morning.
The wait is over.
So in we go.
To find a home.
Songtekstvertaling
Ik herkende die ogen niet in die jurk die je droeg.
Je dijen zitten vast in mijn hoofd en Ik wil ze graag naar huis dragen.
Loslaten, deze drang moet gevoed worden.
Nu dat klaar is, was het de lol waard?
Kan ik de ware voor je zijn?
Ik denk niet dat ik hier goed over nagedacht heb.…
Ik zie je nog wel.
Ik heb dit nooit gewild, je weet dat ik beschadigd ben.
De laatste tijd heb ik de redenen vermeld waarom ik niet verder kan,
en waarom ik slaap in het huis waar we nu al meer dan drie jaar wonen.
Staren naar schilderijen die de plaatsen beschrijven waar we samen waren.
Ik probeerde te ontsnappen, maar ik kan niet van al deze foto ' s afkomen (van ons).
Het licht op het bureau brandt nog steeds.
De manier waarop ik gekleed ben suggereert dat ik het de hele nacht aan heb gelaten.
Ik had waarschijnlijk dezelfde avond of drie eerder gedaan.
Weer een drukke gedachte voor vertroebelde geesten.
Van gebroken beloftes die ik een miljoen keer had gedaan,
Hoe los te laten, te ademen, en meer beweging te doen.
Het wordt kouder als de dagen in één samensmelten.
Ik kan maar beter gaan liggen en bidden voor de ochtendzon.
Dus vanaf dit moment begon hij te zweven.
En droomde van kleuren die hij nog nooit had gezien.
In alle soorten fruit die hij ooit had geproefd.
De lucht was warm en de lucht was helder van water.
Achter het meer stonden bomen zover het oog kon zien.
Dit was de plek waar we samen zwommen.
Die dingen op je borst zien er heel comfortabel uit.
Misschien ga ik gewoon liggen en wacht ik op ochtendzonneuzen.
Ochtend.
Het wachten is voorbij.
Dus we gaan naar binnen.
Om een thuis te vinden.