Дельфин — 2030 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "2030" van Дельфин.
Songteksten
На развалинах крепостей душ,
Среди горящих обломков судеб —
Оркестр взрывает туш,
Вопли в дикую музыку сгрудив.
Принимая действительность за желаемое.
Мирясь с тем, что Бог есть.
Руками по локоть в отчаянии,
Люди употребляют друг друга в месть.
Любовь используя в качестве яда,
Преданность загоняя в спины по самую рукоять.
Меряя честность величиной электрического разряда,
Себе не отказывая в удовольствии убивать.
Люди, с душами залитыми дождями,
Тонущие внутри самих себя;
Со связанными за спиной руками,
Ищут меня и тебя.
Мы прячемся в сухом тростнике прожитых дней,
Среди подстреленных и не найденных кем-то уток.
Иногда выходя из болот в шкурах,
Содранных нами с людей.
Купить тишины у выцветших проституток,
В нашем доме без стен не сосчитать углов.
В каждом из них стынут до времени воронёные ружья,
Их приклады испорчены треском разбитых лбов.
Мы спим, укрываясь грохотом залпов оружия,
Сталь перекованная из меча в цепь
Держит у наших ворот беззащитности ярость.
Слепая воющая в бесконечности степь,
Она стережёт то, что у нас осталось.
Здесь, на постели, разлитого молока.
Мы тонем во снах, две крошки чёрного хлеба;
Над нами плывут облака,
И тусклые лампы звёзд в потолке неба.
Не знаю, как мы с тобой здесь оказались,
Какого чёрта наши души делают в этих телах.
Скальпель разума — кровавый самоанализ,
Шрамы остались на бьющихся в темноте сердцах.
Переждём, перебудем.
Не так уж и долго прятаться нам осталось.
В мире приросшей земли к людям,
Ноги которых корнями опутала старость.
Дельфин — 2030.
Ноябрь, 2015.
Songtekstvertaling
Op de ruïnes van de forten der Zielen,
Tussen de brandende wrakstukken van het lot —
De band blaast karkassen op.,
Schreeuwend in wilde muziek.
Ik neem de realiteit voor wishful thinking.
Verdragen wat God is.
Handen omhoog tot de ellebogen in wanhoop,
Mensen gebruiken elkaar voor wraak.
Liefde gebruiken als vergif,
Loyaliteit rijdend in de rug naar het heft.
Meten van eerlijkheid aan de hand van de grootte van een elektrische ontlading,
Jezelf het plezier van het doden niet ontzeggen.
Mensen, met zielen gevuld met regen,
Verdrinken in zichzelf;
Met zijn handen vastgebonden op zijn rug,
Ze zoeken jou en mij.
We verstoppen ons in het droge Riet van onze dagen.,
Tussen de eenden neergeschoten en niet gevonden door iemand.
Soms komt het uit de moerassen in de huid,
De mensen die we bestolen hebben.
Koop stilte van vervaagde prostituees.,
Je kunt de hoeken in ons huis niet tellen zonder muren.
In elk van hen zijn de blauwgeweren bevroren tot de tijd.,
Hun konten zijn geruïneerd door de scheur van gebroken voorhoofden.
We slapen onder het gebrul van geweervuur.,
Staal gesmeed van een zwaard naar een ketting
Houdt vast aan onze poorten van defensieloosheid woede.
Blind gehuil in de oneindigheid van de steppe,
Het bewaakt wat we nog hebben.
Hier, op het bed, gemorste melk.
We verdrinken in dromen, twee kruimels zwart brood;
Wolken drijven boven ons.,
En de dimlichten van de sterren aan het plafond van de hemel.
Ik weet niet hoe we hier zijn gekomen.,
Wat doen onze zielen in deze lichamen?
Scalpel van de geest-bloedige introspectie,
De littekens bleven op de kloppende harten in het donker.
We wachten tot het voorbij is.
We hebben niet lang om ons te verbergen.
In de wereld van de aarde gehecht aan mensen,
Hun voeten zijn geworteld in ouderdom.
Dolfijn-2030.
November 2015.