Decadence — The Creature songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Creature" van Decadence.
Songteksten
Whispers fade in the dreams, even fantasy
Can’t deny the pure reality
Disliked the day and was always mad
Filled with anger, laughed at the sad
Slept long to await the night
The time when it didn’t have to fight
Filled with hatred on its greatest height
Always knew when the time was right
I ask myself: is that me?
Is this what I am supposed to be?
There’s a sign on my neck, a number blackened
I’m a creature in this land of fright
Who in this time gave me this role to act?
So corrupt, and thought it was right?
Left alone to await the pain
Apprehensive, fell down in dismay
Never cried, stood there and smiled
For it was pure and never insecure
Locked in a cage and poked with a stick
It was enraged until it got sick
Started to move away from the pain
Like a beaten animal locked with a chain
I ask myself: is that me?
Is this what I am supposed to be?
There’s a sign on my neck, a number blackened
I’m a creature in this land of fright
Who in this time gave me this role to act?
So corrupt, and thought it was right?
Wondering; is someone still out there
Someone having blood in his heart left?
Asked; will you give some blood to mine?
It’s so cold; it’s empty to the core
If pity was out there and someone still was smart
Only gave a little to this drained heart
Give the creature back a dead organ
See it’s me, and see what I’ve become
I ask myself: is that me?
Is this what I am supposed to be?
There’s a sign on my neck, a number blackened
I’m a creature in this land of fright
Who in this time gave me this role to act?
So corrupt, and thought it was right?
Songtekstvertaling
Whispers fade in The dreams, even fantasy
Kan de pure realiteit niet ontkennen
Ik hield niet van de dag en was altijd boos.
Gevuld met woede, gelachen om de droevige
Lang geslapen om de nacht af te wachten
De tijd dat het niet hoefde te vechten
Gevuld met haat op zijn grootste hoogte
Ik wist altijd wanneer de tijd rijp was.
Ik vraag me af: ben ik dat?
Moet ik dit voorstellen?
Er zit een bord op mijn nek, een zwart nummer.
Ik ben een wezen in dit land van angst.
Wie gaf me in deze tijd deze rol om op te treden?
Zo corrupt, en dacht dat het juist was?
Alleen gelaten om op de pijn te wachten.
Angstig, in ontzetting gevallen
Nooit gehuild, stond daar en lachte
Want het was puur en nooit onzeker
Opgesloten in een kooi en geprikt met een stok
Het was woedend totdat het ziek werd.
Begon weg te gaan van de pijn
Als een geslagen dier opgesloten met een ketting
Ik vraag me af: ben ik dat?
Moet ik dit voorstellen?
Er zit een bord op mijn nek, een zwart nummer.
Ik ben een wezen in dit land van angst.
Wie gaf me in deze tijd deze rol om op te treden?
Zo corrupt, en dacht dat het juist was?
Ik vraag me af of er nog iemand is.
Heeft er nog iemand bloed in zijn hart?
Vraag: Wil je wat bloed geven aan de mijne?
Het is zo koud, het is leeg tot in de kern.
Als medelijden er was en iemand nog Slim was
Gaf maar een beetje aan dit afgetapt hart
Geef het wezen een dood orgaan terug.
Zie je, Ik ben het, en zie wat ik geworden ben.
Ik vraag me af: ben ik dat?
Moet ik dit voorstellen?
Er zit een bord op mijn nek, een zwart nummer.
Ik ben een wezen in dit land van angst.
Wie gaf me in deze tijd deze rol om op te treden?
Zo corrupt, en dacht dat het juist was?