Debout sur le zinc — Fin septembre songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Fin septembre" van Debout sur le zinc.
Songteksten
Dehors, derrière mes barreaux,
J'ai vu cent mille oiseaux,
Quitter les roselières
Pour gagner le désert.
On est fin septembre,
Le froid se fait attendre.
Dehors, derrière mes barreaux,
J'entends l'eau d'un ruisseau,
Fredonnant des croisières,
Des montagnes à la mer.
On est fin septembre,
Le froid se fait attendre.
Je me chante souvent
Que la vie n'a qu'un temps,
Qu'on s'épuise à la vivre,
Qu'on s'épuise à survivre ;
Je me chante parfois
Dans un regain de foi,
Songeant à l'au-delà,
Qu'il y a une place pour moi.
On est fin septembre,
Le froid se fait attendre.
Mais ce soir, je laisserai s'envoler
Mes rêves de liberté ;
Cent mille espoirs inavoués.
Et pour une fois, ce soir,
Je quitterai ma fenêtre
Pour aller me coucher,
Et rêver de peut-être ;
Et rêver de peut-être :
Ma seule liberté.
Dehors, derrière l'horizon,
Je revois ma maison,
Colorée de soleil
Et parfumée de miel.
On est fin septembre,
Le froid se fait attendre.
Dehors, derrière l'horizon
J'entends pleurer mon nom,
Et perler sur ma couche
Les sanglots de ma douce.
On est fin septembre,
Le froid se fait attendre.
Je revois mon foyer
Plein d'amour délaissé ;
Les jours où j'l'ai maudit,
Rêvant d'un autre paradis.
Mais aujourd'hui mon Éden,
Reforgé par ma peine,
L'accueille en son cœur,
Plus près de mon cœur.
On est fin septembre,
Le froid se fait attendre.
Et ce soir, je laisserai s'envoler
Mes rêves de liberté ;
Cent mille espoirs inavoués.
Peut-être qu'en chemin,
Ils s'uniront aux possible
Et que demain...
Et que demain...
Dehors, derrière mes barreaux,
J'ai vu cent mille oiseaux,
Quitter les roselières
Pour gagner le désert.
Songtekstvertaling
Buiten, achter mijn tralies, zag ik honderdduizend vogels, die de rietbedden verlieten om de woestijn te veroveren.
Het is eind September, de kou wacht.
Buiten, achter mijn tralies, hoor ik het water van een beek, zoemende cruises, bergen naar de zee.
Het is eind September, de kou wacht.
Ik zing vaak voor mezelf dat het leven maar één keer heeft, dat we onszelf uitputten om het te leven, dat we onszelf uitputten om te overleven ; Ik zing soms voor mezelf in een hernieuwd geloof, denkend aan het hiernamaals, dat er een plaats voor mij is.
Het is eind September, de kou wacht.
Maar vanavond laat ik mijn dromen van vrijheid wegvliegen; honderdduizend hoop die niet geaccepteerd worden.
En voor een keer, vanavond, zal ik mijn raam verlaten om naar bed te gaan, en te dromen van misschien; en te dromen van Misschien: Mijn enige vrijheid.
Buiten, achter de horizon, zie ik mijn huis, gekleurd met zon en geurig met honing.
Het is eind September, de kou wacht.
Buiten, achter de horizon hoor ik mijn naam huilen, en over mijn laag de snikken van mijn lief.
Het is eind September, de kou wacht.
Ik zie mijn huis vol verlaten liefde, de dagen dat ik het vervloekte, dromend van een ander paradijs.
Maar vandaag heet mijn Eden, vervuld door mijn pijn, hem welkom in zijn hart, dichter bij mijn hart.
Het is eind September, de kou wacht.
En vanavond zal ik mijn dromen van vrijheid laten vliegen; honderdduizend hoop die niet geaccepteerd zijn.
Misschien doen ze onderweg mee met het mogelijke en dat morgen...
En alleen morgen...
Buiten, achter mijn tralies, zag ik honderdduizend vogels, die de rietbedden verlieten om de woestijn te veroveren.