Deathspell Omega — Diabolus Absconditus songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Diabolus Absconditus" van Deathspell Omega.
Songteksten
«Death is the most terrible of all things; and to maintain it’s works is What requires the greatest of all strength. «- Hegel
Would it all be absurd? Or might it make some kind of sense? I’ve mad
Myself sick wondering about it. I awake in the morning — just the way
Millions do, millions of boys, girls, infants and old men, their slumber
Dissipated forever… These millions, those slumbers have no meaning. A Hidden meaning? Hidden, yes, «obviously»! But if nothing has any meaning,
There’s no point in my doing anything. I’ll beg off. I’ll use any deceitful
Means to get out of it, in the end I’ll have to let go and sell myself to Meaninglessness, nonsense: that is man’s killer, the one who tortures and
Kills, not a glimmer of hope left. But if there is a meaning? Today I don’t
Know what it is. Tomorrow? Tomorrow, who can tell me? Am I going to find
Out what it is? No, I can’t conceive of any «meaning» other than «my»
Anguish, and as for that, I know all about it. And for the time being:
Nonsense. Monsieur Nonsense is writing and understands that he is mad. It’s
Atrocious. But his madness, this meaninglessness — how «serious» it has
Become all of a sudden! — might that indeed be «meaningful»? My life has
Only a meaning insofar as I lack one: oh, but let me be mad! Make something
Of all this he who is able to, understand it he who is dying, and there the
Living self is, knowing not why, it’s teeth chattering in the lashing wind:
The immensity, the night engulfs it and, all on purpose, that living self
Is there just in order… «not to know». But as for god? God, if he knew,
Would be a swine. He would entirely grasp the idead… But what would there
Be of the human about him? Beyond, beyond everything… And yet farther,
And even farther still… Himself, in an ecstasy, above emptiness…
Cognitive activity: God comes to be known in ways that originate in God
Solely
God is nothing if He is not, in every sense, the surpassing of God:
In the sense of common everyday being, in the sense of dread,
Horror and impurity, and, finally, in the sense of nothing…
He is mystery, indeed he is the absolute mystery
Divine disclosure is in direct proportion
To the degree of divine concealment
Intensification of revelation equals
To increasing of God’s hiddenness
Descent of the Deus Absconditus
Vere tu es Deus Absconditus
The unreservedly open spirit — open to death, to torment, to joy -, the
Open spirit, open and dying, suffering and dying and happy, stands in a Certain veiled light: that light is divine. And the cry that breaks from a Twisted mouth may perhaps twist him who utters it, but what he speaks is an Immense alleluia, flung into endless silence, and lost there.
Shall my only victory be available in conscience?
Why is absence the proof, when I demand palpable presence?
There is enough light to enlighten the elect and enough darkness to humble
Them.
There is enough darkness to blind the reprobate and enough clarity to Condemn them,
And make them without excuse.
Our perception is subject to the fissure of concupiscence
Woestruck am I realising that the light cast on this
Chiaroscuro world is partial and selective
Division, election and predestination
Enabled by grace or left to one’s own device…
Anguish is only sovereign absolute. The sovereign is a king no more: it Dwells in low-biding in big cities. It knits itself up in silence,
Obscurring it’s sorrow. Crouching thick-wrapped, there it waits, lies
Waiting for the advent of Him who shall strike a general terror; but
Meanwhile and even so sorrow scornfully mocks at all that comes to pass,
And all there is.
From very high above a kind of stillness swept down unpon me and froze me It was as though I were borne aloft in a flight of headless and unbodied
Angels
Shaped rom the broad swooping of wings, but it was simpler than that.
I became unhappy and felt painfully forsaken, as one is when in the
Presence of God.
She was seated, she held one leg stuck up in the air, to open her crack
Yet wider she used fingers to draw the folds of skin apart.
And so her «old rag and ruin» loured at me, hairy and pink,
Just as full of life as some loathsome squid.
«Why», I stammered in a subdued tone, «Why are you doing that?»
«You can see for yourself», she said, «I'm God».
No use laying it all up to irony when I say of here that she is god. But
God figured as a public whore and gone crazy — that, viewed through the
Optic of «philosophy», makes no sense at all. I don’t mind having sorrow
Derided if derided it has to be, he only will grasp me aright whose heart
Holds a wound that is an incurable wound, who never, for anything, in any
Way, would be cured of it… And what man, if so wounded, would ever be Willing to «die» of any other hurt?
If there is nothing that surpasses our powers and our understanding,
If we do not acknowledge something greater than ourselves,
Greater than we are despite ourselves,
Something which at all costs must not be,
Then we do not reach the insensate moment towards we strive
With all this is in our power and which at the same time
We exert with all our power to stave off.
I can utter no word, O my God, unless I be permitted by Thee,
And can move in no direction until I obtain Thy sanction.
It is Thou, O my God, Who hast called me into being through the power
Of Thy might, and hast endued me with Thy grace to manifest Thy cause.
The act whereby being — existence — is bestowed upon us is an unbearable
Surpassing of being, an act no less unbearable than that of dying. And
Since, in death, being is take away from us at the same time it is given to Us, we must seek for it in the feeling of dying, in those unbearable
Moments when it seems to us that we are dying because the existence in us,
During these interludes, exists through nothing but a sustaining and
Ruinous excess, when the fullness of horror and that of joy coincide.
As I waited for annihilation, all that subsisted in me Seemed to me to be the dross over which man’s life tarries…
«Diabolus Absconditus»: the conjunction of intellect in Psychotropic-altered
Senses supported by insinsted and archaic sounds.
Songtekstvertaling
"De dood is de meest verschrikkelijke van alle dingen; en om zijn werken te handhaven is wat de grootste van alle kracht vereist. "- Hegel
Zou het allemaal absurd zijn? Of zou het ergens op slaan? Ik ben gek.
Ik ben ziek als ik het me afvraag. Ik word ' s ochtends wakker, net zoals ik.
Miljoenen doen dat, miljoenen jongens, meisjes, baby ' s en oude mannen, hun slaap
Voor altijd verdwenen ... deze miljoenen, die luiken hebben geen betekenis. Een verborgen betekenis? Verborgen, Ja, "duidelijk"! Maar als niets betekenis heeft,
Het heeft geen zin dat ik iets doe. Ik smeek je. Ik gebruik elke bedrieglijke
Betekent om eruit te komen, uiteindelijk zal ik moeten loslaten en mezelf verkopen aan zinloosheid, onzin: dat is de moordenaar van de mens, degene die martelt en
Doodt, geen sprankje hoop meer. Maar als er een betekenis is? Vandaag niet.
Weet wat het is. Morgen? Wie kan het me morgen vertellen? Zal ik vinden
Uit wat het is? Nee, Ik kan me geen andere "betekenis" voorstellen dan " mijn»
En wat dat betreft, ik weet er alles van. En voorlopig:
Onzin. Monsieur Nonsense schrijft en begrijpt dat hij gek is. Het is
Afschuwelijk. Maar zijn waanzin, deze zinloosheid - hoe "ernstig" het heeft
Word plotseling! zou dat echt"betekenisvol" zijn? Mijn leven heeft
Alleen een betekenis voor zover ik er een mis: oh, maar laat me boos zijn! Maak iets.
Van dit alles zal hij, die in staat is het te begrijpen, hij, die stervende is, en daar de
Het levende zelf is, niet wetende waarom, het is gebabbel in de zweepwind:
De onmetelijkheid, de nacht overspoelt het en, alles met opzet, dat levende zelf
Is er gewoon om ... "niet te weten". Maar wat god betreft? God, als hij wist,
Zou een zwijn zijn. Hij zou de ideeen helemaal begrijpen... maar wat zou er dan zijn?
Een mens van hem zijn? Verder, verder dan alles... en nog verder,
En nog verder ... zichzelf, in een extase, boven leegte.…
Cognitieve activiteit: God komt bekend te staan op manieren die uit God voortkomen
Uitsluitend
God is niets, als hij niet in alle opzichten Gods meerdere is.:
In de zin van het alledaagse leven, in de zin van angst,
Horror en onzuiverheid, en tenslotte, in de zin van niets…
Hij is een mysterie. hij is het absolute mysterie.
Goddelijke onthulling is in directe verhouding
In de mate van goddelijke verhulling
Verdieping van openbaring is gelijk aan
Op het vergroten van Gods verborgenheid
Afdaling van de Deus Absconditus
Vere tu es Deus Absconditus
De open geest-open voor de dood, voor kwelling, voor vreugde -, de
Open geest, open en stervende, lijden en sterven en gelukkig, staat in een bepaald verborgen licht: dat licht is goddelijk. En de kreet die uit een verwrongen mond breekt, kan hem misschien raken, die het uitspreekt, maar wat hij spreekt is een Immense alleluia, in eindeloze stilte geworpen, en daar verloren.
Zal mijn enige overwinning beschikbaar zijn in geweten?
Waarom is afwezigheid het bewijs, als ik tastbare aanwezigheid eis?
Er is genoeg licht om de uitverkorenen te verlichten en genoeg duisternis om nederig te zijn.
Ze.
Er is genoeg duisternis om de verworpenen te verblinden en genoeg helderheid om hen te veroordelen.,
En maak ze zonder excuus.
Onze waarneming is afhankelijk van de spleet van de wellust.
Woestruck realiseer ik me dat het licht op dit
Chiaroscuro wereld is partieel en selectief
Verdeling, verkiezing en voorbestemming
Ingeschakeld door gratie of links naar je eigen apparaat…
Angst is alleen soeverein. De soeverein is geen koning meer: hij woont in lage wijken in grote steden. Het knielt zichzelf in stilte.,
Het is verdriet. Gehurkt dichtgepakt, daar wacht hij, leugens
Wachtend op de komst van Hem, die een algemene verschrikking zal slaan; maar
Ondertussen en zelfs zo treurig spottend met alles wat er gebeurt,
En alles wat er is.
Van zeer hoog boven een soort stilte geveegd op mij en bevroor me het was alsof ik werd omhoog gedragen in een vlucht van hoofdloos en zonder lichaam
Engel
De vorm van rom de brede swooping van vleugels, maar het was eenvoudiger dan dat.
Ik werd ongelukkig en voelde me pijnlijk verlaten, zoals men is wanneer in de
Aanwezigheid van God.
Ze zat, hield een been vast in de lucht, om haar scheur te openen.
Maar breder gebruikte ze vingers om de plooien van de huid uit elkaar te trekken.
En haar "oude lap and ruine" loerde naar me, harig en roze,
Net zo vol leven als een walgelijke inktvis.
"Waarom", stotterde ik op een ingetogen toon, " Waarom doe je dat?»
"Je kunt het zelf zien", zei ze,"ik ben God".
Het heeft geen zin om het allemaal op ironie af te schuiven als ik zeg dat ze god is. Maar
God dacht als een openbare hoer en werd gek-dat, gezien door de
Optiek van" filosofie", slaat nergens op. Ik vind het niet erg om verdriet te hebben.
Bespot en bespot als het moet, zal hij alleen mij begrijpen.
Houdt een wonde vast die ongeneeslijk is.
En welke man, als hij zo gewond is, zou ooit bereid zijn om te sterven aan andere pijn?
Als er niets is dat onze krachten en ons begrip overtreft ... ,
Als we niet iets groters erkennen dan onszelf,
Groter dan we zijn ondanks onszelf,
Iets wat ten koste van alles niet mag,
Dan komen we niet op het moment dat we ernaar streven.
Met dit alles in onze macht en die tegelijkertijd
We gebruiken al onze krachten om af te zien.
Ik kan geen woord zeggen, O mijn God, tenzij ik door u toegestaan ben.,
En kan geen kant op totdat ik uw toestemming heb.
Gij, o mijn God, hebt mij geroepen om te zijn door de kracht.
Uit uw macht, en hebt mij Uw genade geschonken, om uw zaak te verklaren.
De daad waarbij het bestaan ons wordt geschonken is ondraaglijk.
Een daad die niet minder ondraaglijk is dan die van sterven. En
Aangezien in de dood, het zijn ons wordt afgenomen op hetzelfde moment dat het ons wordt gegeven, moeten we ernaar zoeken in het gevoel van sterven, in die ondraaglijke
Momenten waarop het ons lijkt dat we sterven omdat het bestaan in ons,
Tijdens deze interludes, bestaat door niets anders dan een onderhoudende en
Woeste overdaad, wanneer de volheid van horror en die van vreugde samenvallen.
Terwijl ik wachtte op vernietiging, leek alles wat in mij leefde, mij de onzuiverheid te zijn over het leven van de mens.…
"Diabolus Absconditus": the conjunction of intellect in Psychotropic-changed
Zintuigen ondersteund door ingesinte en archaïsche geluiden.