ДДТ — В ресторане songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "В ресторане" van ДДТ.
Songteksten
С душой Достоевского, с комплексами Блока
Я в ресторане сидел, меня тошнило от сока
Судьбу разъел, как бронхит, синдром Льва Толстого
Непротивление — слева, справа — грубое слово
Господь сорвал голос, его мало кто слышит,
Но жизнь и так хороша и поэтому дышит
Моя любовь к миру слева, там где пышная Клава
Где ест яблоки Ева, а надо мной моя слава
Боже, как хорошо, как легки эти двери
Я в них спокойно вошел, на блюдах птицы и звери
Я немного грустил, как могила Шагала
Спросили — кто виноват? Ответил — выпили мало
Но тут ты появилась и этот бред вспыхнул храмом
Я, как старый Дионис, стал мифологическим срамом
Как на невольничьих рынках — стояла Родина голой
На задворках Европы, с крылами до пола
Я забыл, кем я стал, я проклял искусство
Понял я, что давно боялся этого чувства
Я с тоской Мандельштама упал на колени
Прости меня, я люблю твои овалы и тени
И вдруг что-то слетело в эту щель между нами
Что-то сверкнуло и толпы радостной пыли
По проспекту поплыли, неся в руках знамя
Ты узнала меня и мы секунду любили
Songtekstvertaling
Met de ziel van Dostojevski, met de complexen van het blok
Ik zat in een restaurant, Ik was het sap zat.
Het lot werd weggevreten als bronchitis door het syndroom van Leo Tolstoj.
Niet-verzet-links, rechts - een grof woord
De Heer heeft zijn stem gebroken en weinig mensen horen hem.,
Maar het leven is goed genoeg en daarom ademt het
Mijn liefde voor de wereld links, waar de weelderige Klava
Waar eve appels eet en mijn glorie boven mij staat
God, hoe goed, hoe makkelijk deze deuren zijn
Ik ging ze rustig binnen, met vogels en dieren op de schotels.
Ik was een beetje verdrietig, net als Chagall ' s graf.
Vroeg: "Wie is er schuldig?"Hij antwoordde dat ze niet genoeg hadden gedronken
Maar toen kwam jij opdagen en die onzin fladderde op als een tempel.
Ik werd net als Dionysus een mythologische schande.
Zoals in de slavenmarkten was de geboorteplaats van de naakte
Aan de rand van Europa, met Floor-length wings
Ik vergat wat ik was geworden, ik vervloekte kunst.
Ik realiseerde me dat ik al lang bang was voor dit gevoel.
Ik viel op mijn knieën met het verlangen van Mandelstam
Vergeef me, Ik hou van je ovalen en schaduwen.
En opeens vloog er iets tussen ons in.
Er flitste iets en een menigte van vreugdevol stof.
Ze zeilden over de Avenue, met een spandoek
Je herkende me en we hielden van elkaar.