Daz-Ini — Ma poésie s'écrit avec du sang songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ma poésie s'écrit avec du sang" van Daz-Ini.
Songteksten
Ma poésie s'écrit avec du sang
Avec du sang
Ma poésie s'écrit avec du sang
Car ça lui donne du sens
Tôt ou tard l’innocent finit souillé par l’existence
Elle naît d’une plaie ouverte qui suinte le malheur du monde, emprunte
De c’qui l’esquinte
À chaque seconde, c’est une tragédie, un putsch, un coup d’Etat
Une incurable maladie
C’est Bush qui crie Votez pour moi
C’est un clochard qui clamse en plein hiver de froid
C’est un train d’déportés qui part mais ne reviendra pas
C’est la folie d’un homme qui entraîne des milliers d’autres à leur perte
Qui pour un royaume accepte que son humanité l’déserte
C’est une torture, une langue coupée, une censure
Une propagande du petit dèj au souper, c’est les territoires occupés
Une justice bâillonnée, des espoirs amputés
Une armistice encore toute congestionnée
C’est un attentat-suicide, une logique qui nous dépasse
Regard perçant, lucide, un martyr qui t’explose en pleine face
C’est un kidnapping, de Bagdad à Bogota
Une rançon pour la vie d’une victime
Combien l’argus décoté tu crois
C’est des mensonges politiques, des secrets-défenses
Un peuple qui croit à l'éthique en donnant sa confiance
C’est des intérêts qu’on soupèse au prix de derniers soupirs
Des peuples qui s’opposent, s’entre-tuent, s’déchirent
Des consciences qui s’ankylosent, anesthésiées pour ne pas souffrir
Car d’ici qu’un seul s’impose, seule la mort garde le sourire
C’est une bavure policière, un Rodney King à terre
Un enfant qui compte du mystère, devient serial killer
C’est une prière qui attend toujours d'être exaucée
Une paupière qui s’relâche, des yeux à jamais révulsés
C’est une tournante sur un matelas pourri
Dans une cave sordide, des rires, des pleurs et l’euphorie
Des supplications morbides, une fracture intérieure
Qu’on n’peut pas palper
Une désillusion d’monde meilleur qu’on n’peut attraper
C’est un silence
Pesant, étouffant, qui nous fige
Une insouciance, une adolescence d’enfant
Qui deviennent ruines et vestiges
C’est une petite sœur traitée de pute et de tass'
Qui entre féminité, naturel et réput', cherche sa place
C’est un foulard qu’on montre du doigt
Une foi qu’on blasphème, regarde les médias
L’islam fait peur tu vois c’est ça l’thème
C’est des étiquettes qui crucifient la banlieue
Comment fait-on si entre caille-ra et intégriste y a pas d’juste milieu
C’est une double peine, prison, expulsion, vie gâchée
Un boulet, des chaînes, sentiment d’exclusion
C’est un beau discours qui parle intégration
Un délit d’faciès, un dialogue de sourds, une grosse déflagration
Une vitrine qui vole en éclats, des casseurs aux abois
Des CRS qui cherchent pas
Qui tapent sur tout c’qui bouge même toi
C’est un braquage avec fusillade comme dans Heat
Des convoyeurs de fond qu’on attaque au lance-roquette
J’t’explique c’qu’on peut faire pour du fric
Beaucoup n’ont pas d’blague de joke
Tu connais d’jà la réplique, on t’braque même pour du toc
Des requins pour l’bénèf, des réglements d’compte
Des embrouilles bidon pour des meufs, histoires de seufs et fusils à pompe
Des face-à-face sanglants, s’agit pas d’faire semblant
Une bastos et c’est fini même si un bon guerrier vaut plus que cent clans
C’est une violence banalisée, man cogite
Jouer les héros peut t’amener à finir paralysé, tétraplégique
Ça s’joue à peu tout ça
Heureusement qu’pour vivre heureux il m’reste mon crew Darmsa
Car j’ai vu les idéaux d’hier mordre la poussière
Personne bouger pour les relever, pas même d’ambulance ni de civière
Des fleurs fanées pour eux au cimetière
Des tombes profanées, des croix gammées meurtrières
J’ai vu la fierté comme une tainp, s’brader pour pas cher
Des nobles causes bousillées par la trahison d’frères
Quand l’argent achète l’honneur, la liberté et plus
Peut-être vaut-il mieux mourir, le cœur léger, sans peur
De sauter du bus et des ambitions qui avortent
Des rêves qui au loin s’emportent, d’une estime de soi presque morte
Un cœur qui s’ferme comme une porte
Car l’image qu’on nous renvoie
Nous persuade qu’on est mauvais au point qu’on s’sent à l'étroit
Dans ses shoes, et dans tout c’qu’on fait
C’est si facile de rater sa vie, si facile d’se planter t’as vu
Si tu t’consoles en rêvant d’paradis
Dis au big boss que j’ai toujours fait d’mon mieux dans la rue
Même quand j'échouais en garde-à-vue
C’est toutes ces résolutions envolées, parties en fumée
Toutes ces convictions spéculées, à tort consumées
Toutes ces aspirations muselées par l’béton et les blocs
Toutes ces déceptions consolées par un sourire ou par un fuck
C’est l'échec scolaire, l’orientation, la colère, l’aliénation populaire
L’humiliation, la défaite, la galère
C’est des familles en deuil, des jaloux qui portent l'œil
Des pères, des mères qui renient fils et filles
C’est cette envie de hurler, de cracher au monde c’qu’on ressent, c’qu’on vit
C’qu’on veut, c’qu’on voit, c’qu’on sait
C’est toutes ces émotions qui nous brûlent de l’intérieur
Cette incompréhension qui nous accule face à la sécheresse des cœurs
C’est p’t-être tout c’qui m’reste
Avant d’réaliser qu’j’suis presque mort
Depuis ce texte, ma venue au monde officialisée
Demain c’est loin, alors j'écris, on verra bien
Si c'était une connerie, advienne que pourra
Advienne que pourra
Parce que
Ma poésie s'écrit avec du sang
Car ça lui donne du sens
Sans fantaisie, juste la vie glaçante
Prépare-toi pour la descente
Ma poésie s'écrit avec du son
Pour les sourcils qui s’froncent
Ceux qui s’en sortent, ceux qui foncent
Dans l’mur
Ceux qui s’réveillent, ceux qui pioncent
C’est sûr
Ceux qui renoncent, ceux qui tentent
Car l’agonie
Sera lente
L’agonie sera lente (t'entends)
Ma poésie s'écrit avec du sang
Songtekstvertaling
Mijn poëzie is geschreven met bloed
Met bloed
Mijn poëzie is geschreven met bloed
Want het is logisch.
Vroeg of laat worden de onschuldigen bezoedeld door het bestaan.
Het is geboren uit een open wond die het ongeluk van de wereld uitstraalt, leent
Van wie de esquinte
Elke seconde is een tragedie, een putsch, een staatsgreep
Een ongeneeslijke ziekte
Het is Bush die schreeuwt stem op mij
Het is een zwerver die schreeuwt in de koude winter
Het is een trein van gedeporteerden die vertrekt maar niet terugkomt.
Dit is de waanzin van een man die duizenden anderen naar hun verlies leidt.
Die voor een Koninkrijk accepteert dat zijn menselijkheid hem verlaten heeft.
Het is marteling, een tong snee, censuur.
Een propaganda van petit dèj tot het avondeten zijn de bezette gebieden.
Gerechtigheid gesnoven, hoop geamputeerd
Een wapenstilstand is nog steeds overbelast.
Het is een zelfmoordaanslag, een logica die ons overtreft.
Piercing, heldere blik, een martelaar die in je gezicht explodeert
Het is een ontvoering, van Bagdad naar Bogota.
Een losgeld voor het leven van een slachtoffer.
Hoeveel de snee argus geloof je?
Het zijn politieke leugens, geheime verdediging.
Een volk dat in ethiek gelooft door hun vertrouwen te geven
Het is rente die wordt afgewogen tegen de prijs van de laatste zucht
Mensen die zich verzetten, doden, elkaar verscheuren
Geweten dat enkel en alleen wordt verdoofd, verdoofd om niet te lijden
Zolang er maar één wordt opgelegd, houdt alleen de dood de glimlach.
Het is een politie Burr, een Rodney King op de grond.
Een kind dat mysterie telt, wordt seriemoordenaar.
Het is een gebed dat altijd wacht om Beantwoord te worden.
Een ooglid dat ontspant, ogen voor altijd omgedraaid
Het is een wending op een rotte matras
In een smerige Kelder, gelach, huilen en euforie.
Morbide smeekbeden, een interne breuk
Dat je niet kunt voelen
Een desillusie van een betere wereld dan we kunnen vangen
Het is een stilte.
Wegen, stikken, invriezen ons
Een onzorgvuldigheid, de puberteit van een kind
Die ruïnes en overblijfselen worden
Dit is een kleine zus behandeld voor hoer en tass'
Wie tussen vrouwelijkheid, natuur en reputatie', zoekt zijn plaats
Het is een sjaal die we laten zien met onze vinger
Een geloof dat godslasterlijk is, kijk naar de media
Islam is eng zie je dat is het thema
Het zijn labels die de buitenwijken kruisigen.
Hoe doe je het als er geen midden is tussen kwartel-ra en integrist
Het is een dubbele straf, gevangenis, uitzetting, leven geruïneerd
Een bal, kettingen, gevoel van uitsluiting
Het is een mooie toespraak die integratie spreekt.
Een misdaad van facies, een dialoog van de doven, een grote explosie
Een showcase die in stukken vliegt, van breakers tot zwepen.
CRS die niet kijken
Die aftappen op alles wat beweegt zelfs jij
Het is een overval met een vuurgevecht als in de hitte.
Ondertransporteurs die we aanvallen met de raketwerper
Ik zal je vertellen wat we kunnen doen voor geld.
Velen hebben geen grap
Je kent de tekst al, ze hebben je zelfs voor dwangneurose verslagen.
Haaien in het voordeel, nederzettingen
Domme trucjes voor meiden, verhalen over hoeren en pomp geweren
Het gaat niet om doen alsof.
Een bastos en het is voorbij zelfs als een goede krijger meer waard is dan honderd clans
Het is een banaal geweld, Man cogite.
Helden spelen kan ervoor zorgen dat je verlamd raakt, tetraplegisch
Het is zo ' n beetje allemaal uitgespeeld.
Gelukkig voor mij om gelukkig te leven heb ik nog steeds mijn Darmsa bemanning
Want ik zag de idealen van gisteren in het stof bijten.
Niemand beweegt om ze op te halen, zelfs geen ambulance of een brancard.
Vervaagde bloemen voor hen op de begraafplaats
Ontheiligde graven, moorddadige hakenkruizen
Ik zag trots als een teinp, brader voor goedkoop
Nobele doelen geruïneerd door het verraad van broers
Als geld eer, vrijheid en meer koopt
Misschien is het beter om te sterven, lichthartig, onbevreesd
Springen van de bus en afbreken van ambities
Dromen die verdwijnen, van bijna dode zelfrespect
Een hart dat sluit als een deur
Omdat het beeld dat we teruggestuurd worden
Het overtuigt ons dat we zo slecht zijn dat we ons benauwd voelen.
In zijn schoenen, en in alles wat we doen
Het is zo makkelijk om zijn leven te missen, zo makkelijk om te crashen dat je zag
Als je jezelf troost door te dromen van het paradijs
Zeg tegen de grote baas dat ik altijd mijn best heb gedaan op straat.
Zelfs toen ik faalde in hechtenis
Al die resoluties zijn weg, in rook opgegaan.
Al deze gespeculeerde veroordelingen, ten onrechte geconsumeerd
Al deze aspiraties gemuilkorfd door beton en blokken
Al deze teleurstellingen getroost door een glimlach of een fuck
Dit is school falen, oriëntatie, woede, populaire vervreemding
Vernedering, nederlaag, kombuis
Het zijn rouwende families, jaloerse mensen die het oog hebben
Vaders, moeders die zonen en dochters ontkennen
Het is dit verlangen om te schreeuwen, om te spugen naar de wereld die we voelen, dat we leven
Wat we willen, wat we zien, wat we weten
Het zijn al deze emoties die ons van binnenuit verbranden.
Dit misverstand dat ons dwingt om de droogte van het hart onder ogen te zien
Dat is alles wat ik nog heb.
Voordat ik besefte dat ik bijna dood was.
Sinds deze tekst, mijn komst naar de wereld geformaliseerd
Morgen is ver weg, dus ik schrijf, we zullen zien
Als het onzin was, wat dan ook.
Zou het mogelijk zijn
Omdat
Mijn poëzie is geschreven met bloed
Want het is logisch.
Zonder fantasie, alleen het ijzige leven
Maak je klaar voor de afdaling.
Mijn poëzie is geschreven met geluid
Voor fronsende wenkbrauwen
Zij die het maken, zij die rennen
In de muur
Zij die wakker worden, zij die struikelen
Dat is zeker.
Zij die opgeven, zij die het proberen
Voor de pijn
Langzame avond
De bestraffing zal langzaam zijn.)
Mijn poëzie is geschreven met bloed