Davide Mogavero — La luce dell'est songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La luce dell'est" van Davide Mogavero.
Songteksten
La nebbia che respiro ormai
Si dirada perché davanti a me
Un sole quasi bianco sale ad est
La luce si diffonde ed io
Questo odore di funghi faccio mio
Seguendo il mio ricordo verso est
Piccoli stivali e sopra lei
Una corsa in mezzo al fango e ancora lei
Poi le sue labbra rosa e infine noi
Scusa se non parlo ancora slavo
Mentre lei che non capiva disse bravo
E rotolammo fra sospiri e «da»
Poi seduti accanto in un’osteria
Bevendo un brodo caldo che follia
Io la sentivo ancora profondamente mia
Ma un ramo calpestato ed ecco che
Ritorno col pensiero
E ascolto te
Il passo tuo
Il tuo respiro dietro me
A te che sei il mio presente
A te la mia mente
E come uccelli leggeri
Fuggon tutti i miei pensieri
Per lasciar solo posto al tuo viso
Che come un sole rosso acceso
Arde per me
Le foglie ancor bagnate
Lascian fredda la mia mano e più in là
Un canto di fagiano sale ad est
Qualcuno grida il nome mio
Smarrirmi in questo bosco volli io
Per leggere in silenzio un libro scritto ad est
Le mani rosse un poco ruvide
La mia bocca nell’abbraccio cercano
Il seno bianco e morbido tra noi
Dimmi perché ridi amore mio
Proprio così buffo sono io
La sua risposta dolce non seppi mai!
L’auto che partiva e dietro lei
Ferma sulla strada lontano ormai
Lei che rincorreva inutilmente noi
Un colpo di fucile ed ecco che
Ritorno col pensiero
E ascolto te
Il passo tuo
Il tuo respiro dietro me
A te che sei il mio presente
A te la mia mente
E come uccelli leggeri
Fuggon tutti i miei pensieri
Per lasciar solo posto al tuo viso
Che come un sole rosso acceso
Arde per me
Songtekstvertaling
De mist die ik nu adem
Hij straint omdat hij voor me staat.
Een bijna witte zon komt op naar het Oosten
Het licht verspreidt zich en ik
Deze geur van paddestoelen maak ik zelf
Mijn herinnering volgen naar het Oosten
Kleine laarzen en over haar heen
Een run in de modder en opnieuw ze
Dan haar roze lippen en eindelijk ons
Sorry als ik nog geen Slavisch spreek.
Hoewel ze het niet begreep zei bravo
En we rolden in Zuchten en " van»
Dan zittend naast een taverne
Een hete bouillon drinken, wat een waanzin.
Ik voelde nog steeds de mijne.
Maar een tak vertrapt en aanschouw
Terug met nadenken
En ik luister naar jou.
Uw stap
Je adem achter me
Aan jou die mijn geschenk zijn
Voor jou mijn geest
En als lichte vogels
Ren weg al mijn gedachten
Om alleen ruimte te laten voor je gezicht
Dat als een heldere rode zon
Het brandt voor mij.
De bladeren zijn nog nat
Ze laten mijn hand koud en verder
Een lied van fazant rijst naar het Oosten
Iemand roept mijn naam.
Ik wilde verdwalen in dit bos.
Om in stilte een boek te lezen geschreven in het Oosten
Rode handen een beetje ruw
Mijn mond in de omhelzing die ze zoeken
De witte en zachte borst tussen ons
Vertel me waarom je lacht mijn liefste
Ik ben zo grappig.
Zijn lieve antwoord wist ik niet.
De auto die wegging en achter haar.
Stop nu ver weg.
Ze zat ons onnodig achterna.
Eén schot van een geweer en hier is het.
Terug met nadenken
En ik luister naar jou.
Uw stap
Je adem achter me
Aan jou die mijn geschenk zijn
Voor jou mijn geest
En als lichte vogels
Ren weg al mijn gedachten
Om alleen ruimte te laten voor je gezicht
Dat als een heldere rode zon
Het brandt voor mij.