David Roth — Those Two Times songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Those Two Times" van David Roth.
Songteksten
In the fall of 1966 I was a private in the army
Nineteen years of age and on a plane to Oklahoma
I was kind of shy back then, my face was buried in a book
But still that day I noticed something in the corner of my eye
A passenger was walking down the aisle of the airplane
He had some kind of instrument, and so did several more
Imagine my surprise when I recognized the leader
None other than the legend, Louis Armstrong
Once the plane was cruising Mr. Armstrong stood and walked around
Just chatting with the passengers as easy as you please
He caught sight of my uniform and stopped and asked me for my name
And asked where I was going that «fine day»
This was by far the closest I had ever been to any star
Though spellbound still I mumbled something, nervous as could be
«I'm Private Redman, going for some training, Mr. Armstrong»
He smiled at me, and said that he was going to New Orleans
Two weeks went by, I found myself in Phoenix at the airport
My orders had been changed and I was flying once again
I was riding up an escalator to the second level
When I heard a raspy voice call out my name
«How are you, Mr. Redman, and tell me, how’s your training?»
And there was Louis Armstrong with that big and beautiful smile
Stuck out his hand for me to shake, I fumbled for a piece of paper
Asked him for his autograph, we chatted for a while
I noticed that while we were speaking no one else came close to us
It was just as if this special moment was divinely mine
I’m still amazed he remembered my name
I’ve always tried to do the same
Since meeting Louis Armstrong those two times
«How are you Mr. Redman, and how was your training?»
«I'm quite well, Mr. Armstrong, how was your concert in New Orleans.»
Songtekstvertaling
In de herfst van 1966 was ik soldaat in het leger.
Negentien jaar oud en op een vliegtuig naar Oklahoma
Ik was een beetje verlegen toen, mijn gezicht werd begraven in een boek
Maar toch zag ik die dag iets in de hoek van mijn oog.
Een passagier liep door het gangpad van het vliegtuig.
Hij had een soort instrument, en dat deden er nog meer.
Stel je mijn verbazing voor toen ik de leider herkende.
Niemand anders dan de legende, Louis Armstrong
Toen het vliegtuig rondreed, stond Mr Armstrong te lopen.
Gewoon chatten met de passagiers zo gemakkelijk als je wilt
Hij zag m ' n uniform en vroeg me hoe ik heette.
En vroeg waar ik heen ging die " fijne dag»
Dit was veruit het dichtst dat ik ooit bij een ster was geweest.
Hoewel spellbound nog steeds mompelde ik iets, zo nerveus als maar kan
"Ik ben soldaat Redman, ik ga trainen, Mr. Armstrong»
Hij lachte naar me en zei dat hij naar New Orleans ging.
Na twee weken zat ik in Phoenix op het vliegveld.
Mijn orders waren veranderd en ik vloog weer.
Ik reed op een roltrap naar het tweede niveau.
Toen ik een raspige stem hoorde roepen mijn naam
"Hoe gaat het met u, Mr. Redman, en vertel me, hoe is uw training?»
En daar was Louis Armstrong met die grote en mooie glimlach.
Stak zijn hand uit zodat ik kon schudden, ik rommelde voor een stuk papier
We vroegen hem om zijn handtekening, we praatten een tijdje.
Ik heb gemerkt dat tijdens onze gesprekken niemand anders in onze buurt kwam.
Het was net alsof dit speciale moment goddelijk van mij was.
Ik ben nog steeds verbaasd dat hij mijn naam herinnerde.
Ik heb altijd geprobeerd hetzelfde te doen.
Sinds Louis Armstrong die twee keer ontmoet heeft
"Hoe gaat het met u, Mr. Redman, en hoe was uw training?»
"Ik voel me goed, Mr.Armstrong, hoe was uw concert in New Orleans.»