DAVID MALLETT — Phil Brown songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Phil Brown" van DAVID MALLETT.
Songteksten
I knew a painter in my younger days
A man who lived with brushes, sticks and stones
His days were filled with canvas scenes
Of browns and blues and meadow greens
And the world just passed on by his door
He lived, but lived alone
And he’d come to town with his old wool cap pulled down
Surrounded by the dogs that were his friends
At time too drunk to stand, he’d shake familiar hands
And sit around the Esso station, 'til his loneliness would end
And I knew a painter, in my reckless days
Bristle bearded, humble on his feet
A sympathetic, sad old elf
He knew me better than I knew myself
In the last days of my boyhood
In my time upon the street
And long through the night, a faded yellow light
Would burn inside the room where he would stand
And play the old victrola and drink his rusty wine
And conduct the Mozart music with his heart and shaking hand
But he could paint a picture, and he could capture life
And no one ever felt things more than he
He was never much for roses, he’d sooner paint the thorns
'Cause he found a keener beauty there
That no one else could see
Someone bought the house he lived in
Painted up the room he died in
Swept away the cobwebs and the dust from off the floor
The children laugh, the seasons run
Young lovers roll in midnight fun
But no one loves more than the one
Who paints the world no more
And long through the night, a faded yellow light
Would burn inside the room where he would stand
And play the old victrola and drink his rusty wine
And conduct the Mozart music with his heart and shaking hand
Songtekstvertaling
Ik kende een schilder in mijn jongere dagen.
Een man die leefde met borstels, stokken en stenen
Zijn dagen waren gevuld met canvas scènes
Van bruin, blauw en Weide
En de wereld ging door bij zijn deur
Hij leefde, maar leefde alleen.
En hij kwam naar de stad met zijn oude wollen muts
Omringd door de honden die zijn vrienden waren
Toen hij te dronken was om te staan, schudde hij bekende handen.
En zitten rond het Esso station, tot zijn eenzaamheid zou eindigen
En ik kende een schilder, in mijn roekeloze dagen.
Borstelbaard, nederig op zijn voeten
Een sympathieke, zielige oude elf.
Hij kende me beter dan ik mezelf kende.
In de laatste dagen van mijn jeugd
In mijn tijd op straat
En lang door de nacht, een vervaagd geel licht
Zou branden in de kamer waar hij zou staan
En de oude victrola Spelen en zijn roestige wijn drinken
En de muziek van Mozart met zijn hart en schuddende hand.
Maar hij kon een beeld schetsen, en hij kon leven vastleggen
En niemand voelde meer dingen dan hij.
Hij hield niet van rozen, hij schilderde nog liever de doornen.
Omdat hij daar een scherpere schoonheid vond.
Dat niemand anders kon zien
Iemand kocht het huis waar hij woonde.
De kamer waarin hij stierf beschilderd.
Veegde de spinnenwebben en het stof van de vloer
De kinderen lachen, de seizoenen lopen
Jonge geliefden rollen in midnight fun
Maar niemand houdt meer van hem dan van hem.
Die de wereld niet meer schildert
En lang door de nacht, een vervaagd geel licht
Zou branden in de kamer waar hij zou staan
En de oude victrola Spelen en zijn roestige wijn drinken
En de muziek van Mozart met zijn hart en schuddende hand.