David Bronson — If songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "If" van David Bronson.
Songteksten
Can you hear the things I’m saying? Are they crossing time? They must
Long lost wounds and past betrayings, living well in each of us
What makes something stay and linger, why does something hold its sting
Was it real, did it fade, was it made by us? Or
Did I just imagine everything?
When this tangled mess began it was secure, a shape so solid
Like it had cast itself in steel; so strong, or so I thought
Turned out much more like liquid; wet and slippery, like deception is
And it could never hold an outline
You would think the days, the time and care, the hope, the love itself would
form a much stronger border, mold it solid and from within. But the smallest
push from outside was enough; it crumbled into dust.
Into nothing, much more like something that was never there before
Could something ever be so whole, stay so pure? Cause I don’t recall us
building this secure
Since we were young we should have been that much more trusting of ourselves.
Were we just making things to break and fall apart
Was it built so big and strong just to turn around and watch it cease to be
Looking backwards, always backwards, asking, begging, pleading,
why is time still not yet done with me?
Time, crooked, mismatched time has tricked me, tricks me every single moment
When it says keep my eyes locked on the big prize, always looming just ahead
I can feel it doing it in this moment, feel it doing it again
Could something ever be so whole, stay so pure? Cause I don’t recall us
building this secure
As we get older let us be that much more trusting of ourselves
Then let us trust another, let me trust one other
But in this moment, for right now, please let me wake and feel
Songtekstvertaling
Hoor je wat ik zeg? Gaan ze door? Zij moeten
Lang verloren wonden en verraad in het verleden, goed leven in ieder van ons
Wat maakt iets blijven en blijven hangen, waarom houdt iets zijn angel vast
Was het echt, vervaagde het, werd het door ons gemaakt? Of
Heb ik me alles voorgesteld?
Toen deze verwarde puinhoop begon was het veilig, een vorm zo solide
Alsof het zich in staal had geworpen, zo sterk, dacht ik.
Het bleek meer vloeibaar te zijn, nat en glibberig, zoals bedrog is.
En het kon nooit een omtrek vasthouden
Je zou denken dat de dagen, de tijd en de zorg, de hoop, de liefde zelf
vormen een veel sterkere grens, vormen het solide en van binnenuit. Maar de kleinste
duwen van buiten was genoeg, het afbrokkelde tot stof.
In het niets, veel meer als iets dat er nooit eerder was.
Zou iets ooit zo heel kunnen zijn, zo puur blijven? Want Ik herinner me ons niet.
bouwen aan deze veilige
Sinds we jong waren hadden we veel meer vertrouwen in onszelf moeten hebben.
Waren we gewoon dingen aan het maken om uit elkaar te vallen
Was het zo groot en sterk gebouwd om het te zien ophouden
Terugkijken, altijd achteruit kijken, vragen, smeken, smeken,
waarom is de tijd nog niet klaar met mij?
Time, crooked, mismatched time heeft me bedrogen, bedriegt me elk moment
Als er staat: hou m ' n ogen op de grote prijs gericht.
Ik voel het op dit moment, voel het opnieuw.
Zou iets ooit zo heel kunnen zijn, zo puur blijven? Want Ik herinner me ons niet.
bouwen aan deze veilige
Als we ouder worden, Laten we dan veel meer vertrouwen in onszelf hebben.
Laat ons dan een ander vertrouwen, laat me elkaar vertrouwen.
Maar op dit moment, voor nu, laat me alsjeblieft wakker worden en voelen