Dave Stamey — Wheels songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Wheels" van Dave Stamey.
Songteksten
We left Missouri in these wagons.
We left our homes and farmlands there behind.
We crossed the Platte… in these wagons,
Heading west, the better life we’ll find.
I’ve walked so long beside these wagons.
Now the only thing I know is real;
The constant motion of these wagons
And the endless turning of the wheels.
Time moves so slowly in these wagons.
With luck, we’ll make 15 miles today.
And we will noon there in the grease wood.
No water there to wash the dust away.
The oxen strain to pull these wagons.
Their yokes leave sores that never heal.
Like us, they’re prisoners of these wagons
And the endless turning of the wheels.
The dust, it does arise, and it settles on my clothes
And on the very lashes of my eyes.
The Johnson’s child died today, they buried her on the trail.
And now, within these wagons, poor Mrs. Johnson cries.
She’s walked so long beside the wagons
Now the only thing that she can feel,
Her buried child grows further distant,
With each new turning of the wheels.
Forty miles of desert… lie waiting up ahead.
The Devil’s plain… of alkali and sand.
Dust, and this endless wind, seem more than I can bear
And beyond them come the mountains, see the trembling of my hands.
Our lives are here now in these wagons.
We fight a land that will not yield.
I fear we’ll never leave these wagons,
And the endless turning of the wheels.
And the endless turning of the wheels.
Songtekstvertaling
We verlieten Missouri in deze wagens.
We hebben onze huizen en landbouwgrond daar achtergelaten.
We zijn de vlakte overgestoken ... in deze wagens. ,
Naar het westen, hoe beter het leven dat we zullen vinden.
Ik heb zo lang naast deze wagens gelopen.
Nu is het enige wat ik weet echt.;
De constante beweging van deze wagens
En het eindeloze draaien van de wielen.
De tijd beweegt zo langzaam in deze wagens.
Met wat geluk halen we vandaag 15 mijl.
En we zullen middag daar in het vet hout.
Geen water om het stof weg te wassen.
De ossen om aan deze wagens te trekken.
Hun Jokes laten zweren achter die nooit genezen.
Net als wij zijn het gevangenen van deze wagens.
En het eindeloze draaien van de wielen.
Het stof, het komt op, en het gaat op mijn kleren liggen.
En op de zweepslagen van mijn ogen.
Het kind van Johnson stierf vandaag, ze begroeven haar op het spoor.
En nu, in deze wagens, huilt de arme Mrs Johnson.
Ze heeft zo lang naast de wagens gelopen.
Nu is het enige wat ze kan voelen,
Haar begraven kind groeit verder weg,
Met elke nieuwe draai van de wielen.
Veertig mijl woestijn ... liggen te wachten.
De vlakte van de duivel... van alkali en zand.
Stof, en deze eindeloze wind, lijkt meer dan ik kan verdragen
En voorbij hen komen de bergen, zie het beven van mijn handen.
Onze levens zijn nu hier in deze wagens.
We vechten tegen een land dat niet zal toegeven.
Ik vrees dat we deze wagens nooit zullen verlaten.,
En het eindeloze draaien van de wielen.
En het eindeloze draaien van de wielen.