Dave Barnes — Seventeen songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Seventeen" van Dave Barnes.
Songteksten
She bought a ticket on a midnight train
To a place she’d never leave again
She blamed it all on her daddy’s sins
I blamed it all on me
And I was just a foolish boy
It was love enough to fill the void
Said the words to hear the noise
It was deafening
I never knew that things would change
What we were then, what we became
Oh, we were seventeen
They found her there late that night
On a bed under hotel lights
Trying to make a couple wrong things right
Start over clean
She never did say goodbye
I never did apologize
I knew the words, but I could not lie
I just watched her leave
Watched her leave
I never knew that things would change
What we were then, what we became
Oh, we were seventeen
We wasted time, we wasted tears
We waved goodbye to golden years
Oh, we were seventeen
Beneath the wreckage there’s a reason, a reason
Something they looked so hard to see
I took and placed the blame
But still I feel the same
Someone just say it wasn’t me
I don’t think about her like I should
I used to try but it did no good
She’d forgive me if she only could
We were seventeen
Songtekstvertaling
Ze kocht een ticket op een nachttrein.
Naar een plek waar ze nooit meer weg zou gaan.
Ze gaf haar vaders zonden de schuld.
Ik gaf mezelf de schuld.
En ik was gewoon een domme jongen.
Het was liefde genoeg om de leegte te vullen.
Zei de woorden om het geluid te horen
Het was oorverdovend.
Ik wist niet dat dingen zouden veranderen.
Wat we toen waren, wat we werden
We waren zeventien.
Ze vonden haar daar laat die avond.
Op een bed onder hotelverlichting
Ik probeer een paar verkeerde dingen goed te maken.
Opnieuw beginnen
Ze heeft nooit afscheid genomen.
Ik heb me nooit verontschuldigd.
Ik kende de woorden, maar ik kon niet liegen.
Ik zag haar net weggaan.
Ik zag haar weggaan.
Ik wist niet dat dingen zouden veranderen.
Wat we toen waren, wat we werden
We waren zeventien.
We hebben tijd verspild, we hebben tranen verspild.
We zwaaiden vaarwel naar gouden jaren
We waren zeventien.
Onder het wrak ligt een reden.
Iets wat ze zo moeilijk zagen.
Ik nam de schuld op me.
Maar toch voel ik hetzelfde.
Iemand zegt dat ik het niet was.
Ik denk niet aan haar zoals ik zou moeten.
Ik probeerde het altijd, maar het hielp niet.
Ze zou het me vergeven als ze maar kon.
We waren zeventien.