Dario Baldan Bembo — Prigionieri dell'uomo bianco songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Prigionieri dell'uomo bianco" van Dario Baldan Bembo.
Songteksten
Ad Oriente del mattino
Il vagito di un bambino
Era come l’inizio del cammino
Ed un tuono rimbombante
Annunciava all’improvviso
Che forse era finito il paradiso
Ed il sole che era buono
Maturava tutto il grano
E l’urlo della civetta era lontano
Quel bambino camminava
Camminava ed era stanco
E intanto diventava un uomo bianco
Dal deserto alla collina
Ogni giorno, ogni mattina
Vive ogni animale che cammina
Che seguendo la corrente
Dondolando lentamente
Vanno tutti a morire ad Occidente
E ad Occidente si alza un canto
Che diventa presto un pianto
Per gli uomini prigionieri dell’uomo bianco
Stessa luna, stesse stelle
Stesso cuore, stessa pelle
Stessa madre, stesso amore, stesse mammelle
Uomini abbandonati, uomini dimenticati
Uomini delle prigioni incatenati
Uomini senza paura, uomini senza avventura
Uomini da sempre chiusi fra quattro mura
Certamente avranno pianto
Ed avranno il cuore stanco
Gli uomini prigionieri dell’uomo bianco
Stesso sole, stesse stelle
Stesso cuore, stessa pelle
Stessa madre, stesso amore, stesse mammelle
Ad Oriente del mattino
Il vagito di un bambino
Era come l’inizio del destino
Ed un tuono rimbombante
Annunciava all’improvviso
Che forse era finito il paradiso
Ed il sole che era buono
Maturava tutto il vino
E l’urlo della civetta era lontano
Quel bambino camminava
Camminava ed era stanco
E intanto diventava un uomo bianco
Songtekstvertaling
Ten oosten van de ochtend
De vagitus van een kind
Het was als het begin van het pad.
En een donderende donder
Hij kondigde plotseling aan
Dat de hemel misschien voorbij was.
En de zon die goed was
Alle tarwe gerijpt
En de schreeuw van de uil was ver weg
Die baby liep.
Hij liep en was moe.
En ondertussen werd hij een blanke man.
Van de woestijn naar de heuvel
Elke dag, elke ochtend
Elk lopend dier leeft.
Dat na de huidige
Langzaam schommelen
Ze gaan allemaal dood in het Westen.
And to the West a song rises
Dat wordt snel een schreeuw
Voor de blanke gevangenen
Zelfde maan, zelfde sterren
Zelfde hart, zelfde huid
Zelfde moeder, zelfde liefde, zelfde borsten
Verlaten mannen, vergeten mannen
Gevangenbewaarders
Mannen zonder angst, mannen zonder avontuur
Mannen altijd opgesloten binnen vier muren
Voorwaar, zij zullen huilen.
En ze zullen een moe hart hebben
De gevangenen van de blanke man
Zelfde zon, zelfde sterren
Zelfde hart, zelfde huid
Zelfde moeder, zelfde liefde, zelfde borsten
Ten oosten van de ochtend
De vagitus van een kind
Het was het begin van het lot.
En een donderende donder
Hij kondigde plotseling aan
Dat de hemel misschien voorbij was.
En de zon die goed was
Alle wijn gerijpt
En de schreeuw van de uil was ver weg
Die baby liep.
Hij liep en was moe.
En ondertussen werd hij een blanke man.