Данила Дунаев — Ласточки songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ласточки" van Данила Дунаев.
Songteksten
Те ласточки, помнишь, мы сидели
напротив в парке, у большого дерева.
Они сорвались в торону и полетели,
так быстро, прочь, словно метель,
и мы не успели добросить взгляд до них,
где-то с краю,
осталась исчезать шальная стая.
Мы смотрели друг на друга, странно,
пытаясь двинуться в окутавшей нас каше манной.
Ты улыбулась вдруг, я — как-то глупо,
нарушив этот сладостный легкий ступор.
Поднялся с места от страха жилы впляс,
все было как-то размыто, кроме нас.
Прошло примерно где-то секунд пятнадцать,
и некуда мне было от тебя тогда деваться.
— Ты тоже их заметила? — смешно,
— ну, может, провожу до дома, уже темно.
Ты так красива, так умна, светла,
с тобой так хорошо и бла-бла-бла…
И я уже почти сказал тебе «любимая»,
но не имею права сделать это — ты не моя.
Не обращай внимание, я так смотрю,
всего лишь ощущая дежавю.
И что ни делай, как не обставляй,
для все это временно. Спасибо. Прощай.
Кафе, шипенье кофемашины, люди,
мне музыкой все эти звуки, словно в студии,
тогда являлись в нервном ожидании
момента нашего с тобой свидания.
Ты появлялась неожиданно, клянусь, всегда!
Когда и я не верил, что ты придешь, балда.
И твой портрет напротив с чашкой чайной
всегда с улыбкою в мыслях я встречаю.
Так много информации было пустой и полной,
и так хотелось нам остаться в пустоте «поклонной»,
и как хотелось высечь, смеха для,
инициалы наши с точками на стене Кремля.
Как расходились по домам часами, паузы
вытягивали дохаживая берегами Яузы,
как долго перед сном шли на уступки,
нагрев кровать и ухо телефонной трубкой.
Ты так красива, так умна, светла,
с тобой так хорошо и бла-бла-бла…
И я уже почти сказал тебе «любимая»,
но не имею права сделать это — ты не моя.
Не обращай внимание, я так смотрю,
всего лишь ощущая дежавю.
И что ни делай, как не обставляй,
для все это временно. Спасибо. Прощай.
Бежало время. Я не запомнил точно
количество ночных, отосланныйх друг другу строчек,
количество звонков и откровений важных,
и от руки написаннх «люблю» бумажных,
объятьев крепких, поцелуев нежности,
цветов букетами первейшей свежести,
подруг друзей, которыми делились лихо,
как обсуждали их прикид потом мы тихо.
Не подсчитать киносеансов, театральных касс,
взаимного хвастовства кто в чем был ас,
рассветов пъяных, трезвых, тихих, громких,
и листьев, собранных по осенни в гербарий, ломких,
бульвары, скверы, улицы, аллеи, площади,
ночные бары, рестораны… Господи!
И сколько обсудили вместе мы лучших снов,
да и вообще, как много было слов.
Ты так красива, так умна, светла,
с тобой так хорошо и бла-бла-бла…
И я уже почти сказал тебе «любимая»,
но не имею права сделать это — ты не моя.
Не обращай внимание, я так смотрю,
всего лишь ощущая дежавю.
И что ни делай, как не обставляй,
для все это временно. Спасибо. Прощай.
Songtekstvertaling
Die zwaluwen, Weet je nog, we zaten
tegenover in het Park, door een grote boom.
Ze braken in in torona en vlogen,
zo snel, weg als een sneeuwstorm,
en we hadden geen tijd om naar ze te kijken.,
ergens op de rand,
de verdwaalde roedel bleef om te verdwijnen.
We keken elkaar vreemd aan.,
proberen te bewegen in de griesmeel die ons omhulde.
Je grijnsde plotseling, ik-op een of andere manier stom,
het breken van deze zoete lichte stupor.
Ik stond op uit de angst voor het dansen van pezen.,
alles was wazig, behalve wij.
Ongeveer vijftien seconden gingen voorbij.,
en ik kon toen nergens heen.
Heb je ze ook gezien?" - grappig,
"Nou, misschien loop ik met je mee naar huis, het is al donker."
Je bent zo mooi, zo slim, zo slim,
je bent zo goed en bla-bla-bla…
En ik zei bijna "liefde"tegen je.,
maar dat kan ik niet doen — je bent niet van mij.
Let niet op, Ik zie er zo uit.,
ik voel me een déjà vu.
En wat je ook doet, hoe je het ook doet,
want dit is allemaal tijdelijk. Dankzij. Afscheid.
Cafe, koffieautomaat sizzle, mensen,
Ik hou van al deze geluiden, zoals in een Studio,
toen kwamen ze in spanning
sinds onze date.
Je kwam altijd onverwacht, ik zweer het!
Toen ik niet geloofde dat je zou komen, idioot.
En je portret tegenover met een kopje thee.
altijd met een glimlach in mijn hoofd ontmoet ik.
Zoveel informatie was leeg en compleet,
en dus wilden we in de leegte van "Poklonnaya",
en hoe ik wilde slaan, lachen voor,
onze initialen met stippen op de muur van het Kremlin.
Hoe ze uren naar huis gingen, pauzes
uitgestrekt en wandelend langs de oevers van de rivier Yauza,
hoe lang voordat je naar bed ging deed je concessies,
verwarmen van bed en oor met een telefoonontvanger.
Je bent zo mooi, zo slim, zo slim,
je bent zo goed en bla-bla-bla…
En ik zei bijna "liefde"tegen je.,
maar dat kan ik niet doen — je bent niet van mij.
Let niet op, Ik zie er zo uit.,
ik voel me een déjà vu.
En wat je ook doet, hoe je het ook doet,
want dit is allemaal tijdelijk. Dankzij. Afscheid.
De tijd ging voorbij. Ik weet het niet precies meer.
aantal nachtlijnen naar elkaar verzonden,
aantal belangrijke oproepen en openbaringen,
en handgeschreven" love " papier,
sterke Knuffels, Zachte Kussen,
bloemen met boeketten van de eerste frisheid,
vrienden van vrienden die beroemd deelden,
zoals besproken hun outfit dan we stilletjes.
Geen filmprogramma ' s, theaterdozen.,
Wederzijdse opschepperij wie de Aas was in wat,
dawns dronken, nuchter, stil, luid,
en bladeren verzameld in de herfst in het herbarium, Bros,
boulevards, pleinen, straten, steegjes, pleinen,
nacht bars, restaurants ... mijn God!
En hoeveel betere dromen hebben we samen besproken,
en er waren zoveel woorden.
Je bent zo mooi, zo slim, zo slim,
je bent zo goed en bla-bla-bla…
En ik zei bijna "liefde"tegen je.,
maar dat kan ik niet doen — je bent niet van mij.
Let niet op, Ik zie er zo uit.,
ik voel me een déjà vu.
En wat je ook doet, hoe je het ook doet,
want dit is allemaal tijdelijk. Dankzij. Afscheid.