Damh the Bard — Imramma (A Soul Quest) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Imramma (A Soul Quest)" van Damh the Bard.
Songteksten
She’s here again my owl, my friend,
I can hear her call.
Her black and wingspread silhouette
Is cast upon my wall.
Her voice an ancient echo,
Of what has gone before.
I climb upon her feathered back,
And through the air we soar,
She takes me to the Ferryman,
Upon a distant shore.
If life’s a symphony,
Sing along, sing along.
Each note a harmony
In our song, in our song.
I place a coin into his hands
This voyage to undertake.
So silent I can hear my breath,
His craft, it leaves no wake.
A Lady stands upon the shore
She’s reaching out her hands
Her face as silver as the Moon
I step upon the land,
And tears of joy fall from my eyes,
For now I understand.
She takes me to a distant cave,
With a door of stone.
A place of rest, a silent tomb,
I step inside alone.
And then I see familiar shapes
Of things I’ve known before,
Toys that meant so much to me,
Are scattered on the floor.
And all the things I keep inside,
And try hard to ignore
My first guitar, a long-lost friend,
A time I nearly fell,
And my Grandmother’s music box,
With the tune I knew so well.
Faces of lovers come and gone,
A glass full of tears,
And as I watch they fade away
Back into distant years
All a part of who I am,
My hopes and dreams and fears
I wake to greet a brand new day,
But see what I have found,
A feather and a silver coin,
Are lying on the ground…
Songtekstvertaling
Ze is hier weer mijn uil, mijn vriend,
Ik hoor haar roepen.
Haar zwarte en vleugels silhouet
Is op mijn muur geworpen.
Haar stem een oude echo,
Van wat er eerder is gebeurd.
Ik klim op haar gevederde rug.,
En door de lucht zweven we,
Ze brengt me naar de veerman.,
Op een verre kust.
Als het leven een symfonie is,
Zing mee, zing mee.
Elke noot een harmonie
In ons lied, in ons lied.
Ik leg een munt in zijn handen
Deze reis te ondernemen.
Zo stil dat ik mijn adem kan horen,
Zijn vak laat geen kielzog achter.
Een dame staat op de kust
Ze steekt haar handen uit.
Haar gezicht zo zilver als de maan
Ik stap op het land,
En tranen van vreugde vallen uit mijn ogen,
Voor nu begrijp ik het.
Ze brengt me naar een afgelegen grot.,
Met een deur van steen.
Een rustplaats, een stille tombe,
Ik stap alleen naar binnen.
En dan zie Ik bekende vormen.
Van dingen die ik eerder wist.,
Speelgoed dat zoveel voor me betekende.,
Verspreid over de vloer.
En alle dingen die ik binnen houd,
En probeer het te negeren
Mijn eerste gitaar, een verloren vriend.,
Een keer dat ik bijna viel,
En de muziekdoos van mijn oma,
Met de melodie die ik zo goed kende.
Gezichten van geliefden komen en gaan,
Een glas vol tranen,
En als ik ze zie vervagen ze
Terug naar verre jaren
Allemaal een deel van wie ik ben.,
Mijn hoop, dromen en angsten
Ik word wakker om een gloednieuwe dag te begroeten.,
Maar zie wat ik heb gevonden,
Een veer en een zilveren munt,
Liggen op de grond…