Dalida — Justine songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Justine" van Dalida.
Songteksten
On la voyait passer toujours pliée en deux
Sous le poids d’un fagot mais plus souvent de deux
On la voyait passer le matin et le soir
Les cheveux bien tirés, toujours vêtue de noir
Du haut de mes dix ans je la trouvais plus vieille
Que ce tronc d’olivier ces rameaux de la treille
Mais j’entendais ma mère du fond de la cuisine
Crier, crier, crier
Bonjour, bonjour Justine
Elle habitait là-bas la plus vieille maison
Celle qui se confond au bleu de l’horizon
Barricadée chez elle comme dans un château fort
Elle comptait ses jours comme on compte un trésor
Du haut de mes quinze ans je la trouvais si laide
Avec ses pieds immenses et sa démarche raide
Mais j’entendais ma mère du fond de la cuisine
Crier, crier, crier
Bonjour bonjour Justine
Un matin dans la rue on ne l’entendit pas
Mais quelques jours plus tard on a sonné le glas
Elle était morte seule à quatre vingt dix ans
On meurt seule à cet âge même entourée d’enfants
Du haut de mes trente ans c’est brisé quelque chose
Comme l’on se dégrise quand le ciel se fait rose
Je n’avais plus ma mère au fond de la cuisine
Et c’est moi qui criait
Adieu, adieu Justine.
Songtekstvertaling
We konden haar altijd doormidden zien gaan.
Onder het gewicht van één bundel, maar vaker twee
Ze werd 's ochtends en' s avonds gezien.
Haar goed getrokken, altijd in het zwart gekleed.
Vanaf het begin van mijn tien jaar vond ik haar ouder
Dat deze olijf deze trellis twijgen
Maar ik kon mijn moeder horen van de achterkant van de keuken
Schreeuw, Schreeuw, Schreeuw
Hallo, Hallo Justine.
Ze woonde daar het oudste huis.
Degene die samensmelt met het blauw van de horizon
Gebarricadeerd thuis als in een fort
Ze telde haar dagen als een schat.
Vanaf het hoogtepunt van mijn vijftien jaar vond ik haar zo lelijk
Met haar enorme voeten en stevige loop
Maar ik kon mijn moeder horen van de achterkant van de keuken
Schreeuw, Schreeuw, Schreeuw
Hallo, Justine.
Op een ochtend op straat hoorden we het niet
Maar een paar dagen later luidden we de bel
Ze was alleen gestorven toen ze negentig was.
We sterven alleen op deze leeftijd, zelfs omringd door kinderen.
Vanaf de top van mijn dertiger jaren is er iets gebroken.
Als je onttrekt als de hemel roze wordt
Ik had mijn moeder niet meer achter in de keuken.
En ik was degene die schreeuwde
Tot ziens, Justine.