Dagon — The Last songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Last" van Dagon.
Songteksten
From the wharf that night I saw it crawl onto the stony shore…
And from a crevice in the rocks it pulled a hat and coat…
And in the guise of man it shambled down the boardwalk in the dark…
Primeval rumblings in its throat…
The Last 4X…
Its luminescent eyes peer in the tavern by the docks…
Where sailors spend their leave and dance with village girls…
And when the dancers kiss it pounds its fists in angst against the glass…
The lonely last of a long forgotten world…
The Last- Not quite man, it lives within the sea…
The Last- Final son of some aquatic breed…
The Last- We’ll never understand its wretched pain…
The Last- The life we share the ecstasy it craves…
Its scales- Abhorrent worst of all creation…
Its cries- A tortured mind’s emancipation…
Its form- Inverse of common decency…
Truest terror of it all- Anthropomorphic similarities…
Its people died out long ago, a holocaust we’ll never know…
Target of extinction, nature’s own malediction…
Lusting for our human pleasures, twisted longings beyond measure…
Memories exhuming, painful past consuming
Explanation:
The Last is written from the perspective of a man who lives in a seaside New
England town. He tells us the story of a creature he has seen crawling out of
the ocean
We come to learn that this creature is the last member of an aquatic species
that has all but died out. Little is known of what happened to them,
but the narrator is able to tell us quite a bit about the individual he has
witnessed. The creature, left utterly alone, longs for the companionship it
sees in our human lives, but is denied because of its horrific appearance.
Scaly, dripping, and creeping on webbed limbs, it must disguise itself and
move among us in the dark. But, as the narrator tells us, «truest terror of it
all, anthropomorphic similarities», the most frightening aspect of this beast
is just how close it comes to being human
Songtekstvertaling
Van de kade die nacht zag ik het kruipen op de stenige kust…
En van een spleet in de rotsen trok hij een hoed en jas…
En in de gedaante van de mens, sjampte het op de promenade in het donker.…
Oervorm gerommel in zijn keel…
De laatste 4X…
Zijn stralende ogen kijken in de taverne bij de haven.…
Waar matrozen hun verlof doorbrengen en dansen met dorpsmeisjes…
En als de dansers hem kussen, slaat hij zijn vuisten in angst tegen het glas.…
De eenzame laatste van een lang vergeten wereld…
De laatste-niet helemaal man, het leeft in de zee…
De laatste zoon van een aquatisch ras.…
De laatste-We zullen nooit begrijpen zijn ellendige pijn…
Het Laatste-het leven dat we delen de extase waar het naar hunkert…
Zijn schubben-afschuwelijk slecht van de schepping…
Zijn kreten - de emancipatie van een gekwelde geest…
Zijn vorm-Inverse van fatsoen…
Ware terreur van alles-antropomorfe overeenkomsten…
Zijn mensen stierven lang geleden uit, een holocaust die we nooit zullen weten…
Doel van uitsterven, de eigen maldicatie van de natuur…
Verlangend naar onze menselijke genoegens, gedraaide verlangens die niet meetbaar zijn.…
Herinneringen die opgegraven worden, pijnlijk verleden tijd.
Uitleg:
De laatste is geschreven vanuit het perspectief van een man die leeft in een nieuwe kust
Engeland stad. Hij vertelt ons het verhaal van een wezen waar hij uit kroop.
oceaan
We komen erachter dat dit wezen het laatste lid is van een aquatische soort.
dat is bijna uitgestorven. Er is weinig bekend over wat er met hen is gebeurd.,
maar de verteller kan ons veel vertellen over het individu dat hij heeft.
aanschouwen. Het wezen, volkomen met rust gelaten, verlangt naar gezelschap.
ziet in ons menselijk leven, maar wordt geweigerd vanwege zijn afschuwelijke verschijning.
Schubbig, druipend en kruipend op geweven ledematen, moet het zich vermommen en
ga onder ons in het donker. Maar, zoals de verteller ons vertelt, " de grootste verschrikking ervan
allemaal, antropomorfe overeenkomsten", het meest angstaanjagende aspect van dit beest
is gewoon hoe dicht het komt om menselijk te zijn