Currents — Hanging By a Thread songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Hanging By a Thread" van Currents.
Songteksten
Hanging above the ground.
I sway from side to side without a feeling found.
My feet barely sweep the floor.
As my eyes roll back I can’t ignore.
That these moments are numbered in sum.
For when the clock strikes one the hand of death is sure to come.
A life without a shade of grey, but all I see is black and wish it away.
Choking down the barrel of a gun.
By the end of the night my mother and father will be losing their son.
With this burden, my closet has begun to overflow
While the hinges break, it seems as though I am not alone.
I have the company of these skeletons I have stowed away.
But soon er or later they would have to come back and haunt me.
Following my every step I’m begging for you to let me go.
I’m begging you.
I’m begging you, to let me go.
Oh death where is thy hand?
For when I greet you it is as a friend.
It’s time to put this to an end.
And return me to nothing from which you will send.
My name was forgotten with the knife still fresh in my back.
A heart turned to stone, I don’t want to live anymore.
When a minute within this body makes me cringe.
Strip me bare of this prison.
I call home.
Hanging by a thread.
With my eyes, sewn.
Shut.
Forced to be the only thing I have tried to keep away.
Myself.
Kick the chair form underneath my feet.
Let me hang by a thread.
Dead.
Songtekstvertaling
Hij hangt boven de grond.
Ik zwaai van kant naar kant zonder een gevoel gevonden.
Mijn voeten vegen nauwelijks de vloer.
Als mijn ogen naar achteren rollen kan ik het niet negeren.
Dat deze momenten geteld zijn.
Want als de klok één slaat, zal de hand des doods zeker komen.
Een leven zonder een schaduw van grijs, maar alles wat ik zie is zwart en wens het weg.
Ik stik in de loop van een pistool.
Tegen het einde van de nacht zullen mijn moeder en vader hun zoon verliezen.
Met deze last begint mijn kast te overlopen.
Terwijl de scharnieren breken, lijkt het alsof ik niet alleen ben.
Ik heb het gezelschap van deze skeletten die ik heb opgeborgen.
Maar binnenkort of later zouden ze terug moeten komen om me te achtervolgen.
Ik volg elke stap die ik smeek om je om me te laten gaan.
Ik smeek je.
Ik smeek je, laat me gaan.
Waar is je hand?
Want als ik je begroet is het als een vriend.
Het is tijd om hier een eind aan te maken.
En breng me terug naar niets waaruit je zult zenden.
Mijn naam werd vergeten met het mes nog vers in mijn rug.
Een hart veranderde in steen, Ik wil niet meer leven.
Als een minuut in dit lichaam me doet krimpen.
Ontkleed me uit deze gevangenis.
Ik bel naar huis.
Aan een zijden draadje.
Met mijn ogen dichtgenaaid.
Sluiten.
Gedwongen om het enige te zijn wat ik probeerde weg te houden.
Mezelf.
Schop de stoel onder mijn voeten.
Laat me aan een draadje hangen.
Dood.