Cryptopsy — White Worms songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "White Worms" van Cryptopsy.
Songteksten
It’s almost night
The clouds are streaked with violet
And the moon is bright
Banish your innocence
There is no breeze
Disquiet lurks in silence
By this place of power
Your sins must escalate
What has come before
And recurs perpetually
Is on it’s way
Cherish each atrocity
Woodland dark surroundings
Ill lit by twin beacons
A black car approaches
With two men inside it With the right temptation
Murder needs to prompting
The man riding shotgun
Has just killed his own son
To nurture the white worms
Still and isolated
The woodframe house stands vacant
Humans that once lived here
Can no longer be found
And yet all are present
Well fed and ghastly white
In the mound of moist earth
That sits just by the road
His rigid features inexpressive
He flings his son’s blonde head upon the heap
This last act earns him his metamorphosis
For he who built the house is at the wheel
To nurture the white worms
Darkling souls, though larval
With each sin can mutate
Into something dreadful
Before dawn, you’ll pupate
And feed on innocents
Nourished by more like you
To someday haunt the aether
In obscene evolution
The house is hell
With it’s windows all agape
Through these come some worms
And they have sprouted wings
Fear is forever, the objective
To goad the rest of humanity
Into acts of pervert nature
And bring out the worm in all of us
Songtekstvertaling
Het is bijna nacht.
De wolken zijn bedekt met violet
En de maan is helder
Verban je onschuld.
Er is geen wind
Onrust loert in stilte.
Door deze plek van macht
Je zonden moeten escaleren.
Wat is er eerder gebeurd?
En zich voortdurend herhalen
Is onderweg.
Koester elke gruweldaad.
Bossen donkere omgeving
Slecht verlicht door dubbele bakens
Een zwarte auto nadert
Met twee mannen erin met de juiste verleiding.
Moord moet aanleiding geven tot
De man met het geweer
Heeft net zijn eigen zoon vermoord.
Om de witte wormen te voeden
Stil en geïsoleerd
Het houten huis staat leeg.
Mensen die hier ooit woonden
Niet meer te vinden
En toch zijn ze allemaal aanwezig.
Goed gevoed en afschuwelijk Wit
In de heuvel van vochtige aarde
Dat ligt aan de weg.
Zijn starre trekken onverklaarbaar
Hij gooit het blonde hoofd van zijn zoon op de hoop.
Deze laatste daad levert hem zijn metamorfose op.
Want hij die het huis gebouwd heeft is aan het stuur
Om de witte wormen te voeden
Donkere zielen, hoewel larven
Met elke zonde kan muteren
In iets vreselijks
Voor zonsopgang verpoppen jullie.
En zich voeden met onschuldigen.
Gevoed door meer zoals jij.
Om op een dag de uitspansel te achtervolgen
In obscene evolutie
Het huis is een hel.
Met zijn vensters helemaal in vorm
Daar komen wormen doorheen.
En ze hebben vleugels gekregen
Angst is voor altijd, het doel
Om de rest van de mensheid te kwellen.
In daden van Perverse aard
En breng de worm in ons allen naar buiten