Cryptopsy — Amputated Enigma songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Amputated Enigma" van Cryptopsy.
Songteksten
A silent forty-two years
Nestled in the heart of Nova Scotia
Marooned in Digby’s Sandy Cove
A legless man was found unconscious on the shore
When he later awoke in the home of a local fisherman
He obsessively muttered the same three words over and over again
The first was Jerome
He repeated it so much so that it was decided it must be his name
Colombo was the second
Perhaps the name of the ship that abandoned him
The mutiny he attempted to lead left him stranded
Cast off into the vast unknown
After a ruthless Captain inflicted his harsh naval judgment
By hacking off both of his legs just above the knee
The final word was Trieste
Was this the land that he dreamed of As he screamed and moaned throughout his nights
Conceivably it was visions of loved ones severed and distorted
That motivated him to remain mute
Apart from these three words the man was soundless
He moved slowly during his enduring years
By scuffling forward on his hands and stumps
Canada’s first melancholic welfare recipient
Died on April 12th 1912
Broken fragments of his past have emerged
But the truth was never unveiled
A stone marker is all that’s left now
As a memory of this nation’s amputated enigma
Songtekstvertaling
Een stille tweeënveertig jaar
Genesteld in het hart van Nova Scotia
Achtergelaten in Digby ' s Sandy Cove.
Een beenloze man werd bewusteloos op de kust gevonden.
Toen hij later wakker werd in het huis van een lokale visser
Hij mompelde steeds weer dezelfde drie woorden.
De eerste was Jerome.
Hij herhaalde het zo vaak dat besloten werd dat het zijn naam moest zijn.
Colombo was de tweede
Misschien de naam van het schip dat hem in de steek liet.
De muiterij die hij probeerde te leiden liet hem achter.
Afgeworpen in het grote onbekende
Nadat een meedogenloze kapitein zijn scherpe oordeel over de marine had uitgesproken.
Door zijn beide benen net boven de knie af te hakken.
Het Laatste Woord was Trieste.
Was dit het land waar hij van droomde toen hij schreeuwde en kreunde gedurende zijn nachten
Misschien waren het visioenen van geliefden die afgesneden en vervormd waren.
Dat motiveerde hem om stil te blijven.
Afgezien van deze drie woorden was de man soundless
Hij bewoog langzaam gedurende zijn lange jaren.
Door naar voren te krabbelen op zijn handen en stompen.
Canada ' s eerste melancholische welzijnsontvanger
Overleden op 12 April 1912
Gebroken delen van zijn verleden zijn opgedoken.
Maar de waarheid is nooit onthuld.
Een stenen marker is alles wat er nu nog over is.
Als herinnering aan het geamputeerde raadsel van deze natie