Cruachan — Ossian's Return songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ossian's Return" van Cruachan.
Songteksten
The sky was grey and leaden,
Wolves howling on the wind.
Above the land of Tr Na n-«g The ancient calm still reigned.
«I long to stand on my home shore»,
Said Ossian in a glare.
«But Ossian love, the is your home»,
Said Niamh of the golden hair.
She seen the look upon his face,
She knew the pain he felt.
He longed to be home among his race,
With his ring-sword strapped to his belt.
«Return my love to the land of man
but be warned time rests heavily there,
Come back to me if ever you can,
Back to the land of the fair.»
«Do not dismount from the steed you ride,
From this world it belongs.
If you dismount you shall fall by its side,
To be remembered only in faerie songs».
He galloped across the faerie seas,
Back to the land of man.
Watched by the Gods and the Daoine Sdhe,
His life to end as it began.
«I have returned», he said aloud,
But no one was there to hear.
His noble home once bold and proud,
Had crumbled through the many years.
A power had come into the land,
To threaten the olden ways.
The people ignore the ancient Gods,
They bid farewell to a golden age.
Ossian stopped his gallant steed,
He could see some people ahead.
«Help us please, our brother are trapped-
Beneath this dolmen», they said.
He leaned down from his mount,
And gripped the dolmen firm.
From the earth the rocks was freed,
The people beneath unharmed.
But from the strain his saddle broke,
To the earth he was cast.
A cry of pain burst from his throat,
The years now caught him at last.
In Tr Na n-«g Niamh shed a tear,
When she saw the rider-less horse.
Ossian was gone, her greatest fear,
Her heart was full of deep remorse.
Songtekstvertaling
De hemel was grijs en lood,
Wolven huilen op de wind.
Boven het land van Tr Na n-g heerste nog steeds de oude kalmte.
"Ik verlang ernaar om op mijn thuisplaats te staan»,
Zei Ossian in een schittering.
"Maar Ossian love, the is your home»,
Zei Niamh van het gouden haar.
Ze zag de blik op zijn gezicht.,
Ze kende de pijn die hij voelde.
Hij verlangde ernaar thuis te zijn tussen zijn ras.,
Met z 'n ringzwaard aan z' n riem.
"Breng mijn liefde terug naar het land van de mens
maar wees gewaarschuwd de tijd rust zwaar daar,
Kom terug als je dat kunt.,
Terug naar het land van de kermis.»
"Stap niet af van het paard waar je op rijdt,
Van deze wereld hoort hij thuis.
Als je afstapt, val je aan zijn zijde.,
"To be remember only in fee songs".
Hij galoppeerde over de feeënzee.,
Terug naar het land der mensen.
Bekeken door de goden en de Daoine Sdhe,
Zijn leven eindigt zoals het begon.
"Ik ben teruggekeerd", zei hij hardop.,
Maar niemand was er om te horen.
Zijn nobele thuis ooit gedurfd en trots,
Al die jaren.
Een kracht was in het land gekomen,
Om de oude gebruiken te bedreigen.
De mensen negeren de oude goden.,
Ze nemen afscheid van een gouden eeuw.
Ossian stopte zijn Galante Ros,
Hij kon wat mensen vooruit zien.
"Help ons alsjeblieft, onze broer zit vast-
Onder deze dolmen", zeiden ze.
Hij leunde van zijn berg af.,
En greep de dolmen firma.
Van de aarde werden de rotsen bevrijd.,
De mensen eronder ongedeerd.
Maar door de spanning brak zijn zadel.,
Op de aarde werd hij geworpen.
Een schreeuw van pijn barstte uit zijn keel.,
De jaren hebben hem eindelijk gevangen.
In Tr Na n - " g Niamh een traan,
Toen ze het paard zonder ruiter zag.
Ossian was weg, haar grootste angst.,
Haar hart zat vol wroeging.