Cristina Marocco — Les Jardins Des Promesses songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les Jardins Des Promesses" van Cristina Marocco.
Songteksten
C’est le bruit de l’enfance qui passe
Et qui laisse des traces
Le passé redessine ma vie
Et quelques fois l’efface
Les paroles et les voix qu’on attend
Un peu comme des promesses
Et les rêves de la nuit qui murmurent
Les fables les plus douces
J’ai gardé toutes les fleurs de l’enfance
Avec leurs inquiétudes
J’ai gardé leurs pétales fanés
Comme une vieille habitude
Et je ne voudrais rien de la vie
Qu’une longue caresse
Dans le doux de tes bras où je pose,
Où je laisse ma tendresse
Et quelquefois, le c ur serré,
Je me perds au premier coin de mon passé,
Tous nos rêves… Tous nos gestes… Et nos secrets
Sont au fond de mon âme
C’est là que j’ai caché…
Nos premiers mots, nos premiers pas,
Et ces montagnes de nous que tu ne sais pas,
Nos orages, nos rivières, et nos vallées
Sont tout comme les paysages qu’on aurait voulu dessiner,
Je me perds à vouloir toujours tellement chercher.
Les jardins de l’enfance se taisent et jamais ne se fanent
Ils se mêlent à nos jours, à nos nuits et à tous nos poèmes
Ils sont là comme des paysages recouverts de poussière
Ils sont là comme les grands voyages que l’on n’ose plus faire
Mais quelquefois, le c ur serré,
Je me perds au premier coin de mon passé,
Tous nos rêves… Tous nos gestes… et nos secrets
Sont au fond de mon âme…
C’est là que j’ai caché…
Nos premiers mots, nos premiers pas,
Et ces montagnes de nous que tu ne sais pas,
Nos murmures et nos promesses entremêlés
Sont tout comme les paysages qu’on aurait pu dessiner,
Je me perds à vouloir toujours tellement chercher.
Les jardins de l’enfance quelquefois voudraient nous laisser libres
Mais leurs fleurs et leurs arbres souvent nous empêchent de vivre.
(Merci à PSOLE pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
Het is het geluid van de kindertijd dat voorbij gaat
En dat laat sporen achter.
Het verleden hertekent mijn leven
En een paar keer wist het
De woorden en stemmen die we verwachten
Zoiets als beloftes.
En dromen van de nacht die fluisteren
De zoetste fabels
Ik heb alle bloemen uit mijn kindertijd bewaard.
Met hun zorgen
Ik liet hun blaadjes vervagen.
Als een oude gewoonte.
En ik zou niets in het leven willen.
Dat een lange streling
In the soft of your arms where I lay,
Waar ik mijn tederheid achterlaat
En soms, het hart strak,
Ik verdwaal in de eerste hoek van mijn verleden.,
Al onze dromen ... al onze gebaren ... en onze geheimen
Op de bodem van mijn ziel
Daar heb ik het verstopt.…
Onze eerste woorden, onze eerste stappen,
En die bergen van ons die je niet kent,
Onze stormen, onze rivieren en onze valleien
Zijn net als de landschappen die we wilden tekenen,
Ik verdwaal in het altijd zo graag willen kijken.
Kleuterscholen zijn stil en vervagen nooit.
Ze mengen zich met onze dagen, onze nachten en al onze gedichten.
Ze zijn daar als Landschappen bedekt met stof.
Ze zijn hier als de grote reizen die men niet meer durft te maken
Maar soms, het hart strak,
Ik verdwaal in de eerste hoek van mijn verleden.,
Al onze dromen ... al onze gebaren ... en onze geheimen
Op de bodem van mijn ziel…
Daar heb ik het verstopt.…
Onze eerste woorden, onze eerste stappen,
En die bergen van ons die je niet kent,
Onze gemompel en onze beloften vervlochten
Zijn net als de landschappen die we hadden kunnen tekenen.,
Ik verdwaal in het altijd zo graag willen kijken.
Kleuterscholen willen ons soms graag vrij laten
Maar hun bloemen en bomen houden ons vaak tegen om te leven.
(Dank aan PSOLE voor deze woorden)