Corde Oblique — La città dagli occhi neri songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La città dagli occhi neri" van Corde Oblique.
Songteksten
E… occhi neri,
siamo qua,
quanta voglia di vivere c'è!
Perché so,
perché so,
che il tuo suolo mi (in)segna…
Piazze bagnate
di suoni abbrustoliti,
primitivi e futuri.
C'è una via dove
tutto ha un sapore che sa di un sapere più intenso.
Vecchi pastori
raccontano ninna nanne,
intagliando sé stessi
e intanto fuori
c'è gente che insegna e non sa addolcire le menti.
Occhi policromi,
occhi sbiancati, occhi che
sono pieni di nulla
e resta muto
un copione, ma è cosa a cui
più nessuno fa caso…
Quanto conta una rima?
Quanto conta l’enfasi?
Pura e semplice movenza
ad abbelire l’anima.
Aperture libere, mensole fantastiche,
formule che saltano da un gene all’altro.
Crescere è consumarsi, tramandarsi è crescere,
crescere è sottrarre materia dall’altro.
Fiori che sbocciano, maschere di grazia su sforzi sorridenti di colonne sature.
Il profumo muore, l’odore resta
chiuso nello scrigno di ogni famiglia.
A Napoli, la città dagli occhi neri
(Grazie a giovanni per questo testo)
Songtekstvertaling
En ... zwarte ogen,
we zijn er.,
wat een verlangen om te leven!
Omdat ik weet,
omdat ik weet,
dat jouw grond me markeert.…
Natte vierkanten
van geroosterde geluiden,
primitief en toekomst.
Is er een manier waar
alles smaakt naar intensere kennis.
Oude herders
ze vertellen lullaby,
jezelf snijden
en in de tussentijd uit
er zijn mensen die les geven en niet weten hoe ze de geest moeten verzachten.
Polychroomogen,
gebleekte ogen, ogen die
ze zitten vol met niets.
en zwijg.
een script, maar het is wat
niemand geeft er meer om.…
Hoeveel telt een rijm?
Hoeveel telt de nadruk?
Puur en eenvoudig movenza
om de ziel te verfraaien.
Vrije openingen, fantastische planken,
formules die van het ene gen naar het andere springen.
Groeien is consumeren, doorgeven is groeien.,
groeien is materie van de ander Aftrekken.
Bloeiende bloemen, maskers van genade op glimlachende inspanningen van verzadigde zuilen.
De geur sterft, de geur blijft
opgesloten in de kist van elke familie.
In Napels, de stad met zwarte ogen
(Dank aan John voor deze tekst)