Comets On Fire — Dogwood Rust songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dogwood Rust" van Comets On Fire.
Songteksten
Standing on the years crooked as a loon
Just beyond the rusted metal gates
I feel that the fallen like a stone
From the good grace of the Sun
I believe I have seen two eyes
hanging in the gutted dusk for a thousand miles
Upon a path of ruin that pines and calls
for the snapping hooves of the dawn
So if not strange the way we fade?
From each others thoughts
Reduced to orphaned memories
that I let stray too far…
Is if not strange that we once loved?
but let of slip away
Like the sun that falls into the sea
It hisses down and gone is the day
While bluebirds sing
and Dogwood leaves call the rain
you don’t have to run from the cold
but you can never go home…
Did you fall from the sky of fiery sun?
Your muscles torn and jelly worn
as you clawed wildly at the wind
I held the wings of a sound so clear
of a dream I barely can’t recall
Then dipped the wing and mute the strings
that were ringing of the greatest song
Is it not strange that we were one
But let a mountain fall
Upon the cold and the unforgiving waves
into the deep the pieces plunge
Is it not strange the way we fade
like stones that skip and sink
Like youth that creeps into the grey
the hush of dust and gone is the age
While bluebirds sing
and Dogwood leaves call the rain
you don’t have to run from the cold
But you can never go home.
Songtekstvertaling
Staan op de jaren krom als een gek
Net voorbij de verroeste metalen poorten
Ik voel dat de gevallen als een steen
Van de goede genade van de zon
Ik geloof dat ik twee ogen heb gezien.
hangend in de schemering duizend mijl
Op een pad van ruïne dat pijn doet en roept
voor de klauwen van de dageraad
Dus als het niet vreemd is hoe we vervagen?
Van elkaar gedachten
Gereduceerd tot verweesde herinneringen
dat ik te ver ben gegaan.…
Is het niet vreemd dat we ooit liefhadden?
maar laat los.
Zoals de zon die in zee valt
Het sist naar beneden en weg is de dag
Terwijl vogels zingen
en Houtbladeren noemen de regen
je hoeft niet te vluchten voor de kou.
maar je kunt nooit meer naar huis.…
Ben je uit de hemel van de vurige zon gevallen?
Je spieren gescheurd en gelei gedragen
terwijl je wild krabde aan de wind
Ik hield de vleugels van een geluid zo helder
van een droom die ik me nauwelijks kan herinneren
Dan doopte hij de vleugel en doopte de snaren.
that were ringing of the greatest song
Is het niet vreemd dat we één waren?
Maar laat een berg vallen
Op de koude en de meedogenloze golven
in de diepte duiken de stukken
Is het niet vreemd hoe we vervagen?
als stenen die springen en zinken
Als de jeugd die in het grijs kruipt
de stilte van stof en weg is de leeftijd
Terwijl vogels zingen
en Houtbladeren noemen de regen
je hoeft niet te vluchten voor de kou.
Maar je kunt nooit naar huis.