Comatose Vigil — The Day Heaven Wept songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Day Heaven Wept" van Comatose Vigil.
Songteksten
Мертв мир вокруг... Или я остываю
На грязном полу обугленных строк?..
Свет мой померк... Или глаза не желают
Видеть постылый пейзаж голых ветвей?..
За дверью скрипучей другие миры оживут
В резком свете своих неутраченных солнц,
Миллионы глаз озарятся бытности смыслом,
Коснется умов вереница ненужных идей...
Завтра наступит для тех, кто прожил вчера,
У меня - лишь сегодня в вечность длиной,
У меня - лишь шрамы кривые,
Коростой покрывшие то, что считал я когда-то собой
Птицы кричат обреченно о смерти лета,
Кажется было всегда, как сейчас, холодно
Исчезли давно, рассыпались ворохом перьев,
Я же не сдвинулся с места, лишь поседел
Вдребезги зеркало потраченной юности
Разлетелось по всем углам яркими брызгами
Чего никогда не было, уже не свершится,
Не о чем сожалеть среди запаха тления
Собою являя каменный памятник,
Плиту надгробную своему здравомыслию
Не стоит усилий кем-то начертанная
Эпитафия для некогда сломленной гордости
Скупая слеза разбилась о пол, грохотом молота,
Врезалась в слух затишьем тягучим укутанный
Не разобрать, что сказано мне на прощание,
И не вспомнить, что было когда-то обещано
Клятвы, молитвы, проклятия ливнем на голову
Обрушил кто-то чужой, не назвавший имени
Не разомкнуть губ, на них печать другого времени,
Застыла смола горькая немой апатии
Никто не подарит ночь, чтоб наступил рассвет,
Никто не скажет слов, чтоб имели свой смысл
И силуэт, стоящий в дверях
Если и был моим, то не вспомнить мне никогда
Songtekstvertaling
Is de wereld om me heen dood... Of ben ik aan het afkoelen
Op de vuile vloer van verkoolde lijnen?..
Mijn licht is vervaagd... Of mijn ogen willen niet
Om het ellendige landschap van kale takken te zien?
Voorbij de krakende deur zullen andere werelden tot leven komen.
In het harde licht van hun onbeschadigde zonnen,
Miljoenen ogen zullen leven verlichten met betekenis,
Zal de geest raken van een reeks onnodige ideeën...
Morgen komt voor degenen die gisteren leefden.,
Alleen vandaag in de eeuwigheid.,
Ik heb alleen scheve littekens.,
Schurft over wat ik ooit dacht dat ik was.
Vogels roepen jammerlijk om de dood van de zomer.,
Het lijkt altijd zo koud te zijn geweest als nu.
Verdween lang geleden, verspreidde een hoop veren,
Ik bewoog niet, Ik werd grijs.
Verbrijzelde spiegel van de jeugd
Het was verspreid in alle hoeken in heldere spatten
Wat nooit gebeurd is, zal nooit meer gebeuren.,
Niets om spijt van te hebben te midden van de geur van verval
Een stenen monument zijn,
Een grafsteen voor je gezond verstand.
Het is de moeite niet waard die iemand heeft geschreven.
Epitaph voor een eens gebroken trots
Een gierige scheur verbrijzeld op de vloer met het geluid van een hamer,
Het crashte in mijn oren als een lull in de wind gedempt
Ik kan niet begrijpen wat er tegen me gezegd is bij het afscheid.,
En niet herinneren wat ooit beloofd was
Eden, gebeden, vloeken die op je hoofd neervallen.
Neergehaald door iemand anders die geen naam gaf.
Doe je lippen niet open, ze hebben het stempel van een andere keer,
De pitch bevroor verbitterde doofstom apathie
Niemand zal de nacht aan de dageraad geven,
Niemand zal woorden zeggen die hun eigen betekenis hebben.
En een silhouet in de deuropening
Als het van mij was, zal ik het me nooit herinneren.