Coenie De Villiers — Stalag 17 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Stalag 17" van Coenie De Villiers.
Songteksten
Hy is 'n oorlogsveteraan wat die verskrikking van die
Stalag 17 kamp oorleef het deur aan 'n besonderse
Herinnering vas to kleef: 'n groep sigeuners het buite die
Kamp verbygetrek. Hy het gesien hoe die sigeunermeisie
In haar rooi rok die dans van die sigeuners, die czarda
Dans. Sy was onbereikbaar vér anderkant die rolle
Doringdraad; hier binne was dit slegs sneeu wat oor
Die barakke neersif. Nou is hy oud en vergete; saans pak
Hy sy medaljes uit op die bed. In sy klein woonstelletjie
Hoog bo die besige strate van Hillbrow dink hy aan haar
Die sigeunerin van Stalag 17
Hoog bo die stad
Woon 'n man oorspronkilk uit Daljosafat
Met net 'n stoel en 'n bed en medaljes wat
Herinner aan dae lank vervloë
Lank reeds versoen
Met die pyn en sy pensioen
'n veteraan van digby tagtig jaar
Se oorlog en vrede
En soms as hy staar
Deur die rookbeleë skemer waar
Die aandverkeer 'n halssnoer bind
Deur die stad se donker labrint
(koor)
Dink hy aan Stalag 17
Waar hy eens deur die draad
'n sigeunerin kon sien
Wat soos 'n bloedvlek teen
Die somber woud se sneeu
'n laaste czarda dans…
Die foto vergeel
Maar sy naam bly stees 'n belangrike deel
Van 'n ou en 'n byna vergete verhaal
Wat vertel van oorlog en vrede
Deur die donker beleër speel hy solitêr
Om die gedagtes te keer wat telkens dwing
Om deur sy skanse te dring
En die spel te verbreek
En soms as hy tuur
Deur die masker van die donker uur
Word die stad se lig 'n firmament
Maar die flikkering bly onbekend
(koor)
Songtekstvertaling
Hij is een oorlogsveteraan dat de horror van de
Stalag 17 kamp overleefde door een speciale
Herinnering aan cleave: een groep zigeuners buiten de
Het kamp is voorbij. Hij heeft gezien hoe de sigeunermeisie
In haar rode jurk de dans van de zigeuners, de tsarda
Dans. Ze was onbereikbaar buiten de rollen.
Prikkeldraad.
De kazerne is aan het zeven. Nu is hij oud en vergeten; nachtpakje
Hij nam zijn medailles op het bed. In zijn kleine woonstelletjie
Hoog boven de drukke straten van Hillbrow denk hij dat hij haar vertelde
De sigeunerin van Stalag 17
Hoog boven de stad
Leef een man uit daljosafat
Met slechts een stoel en een bed, en medailles die
Herinneringen aan lang vervlogen dagen
Lang verzoend
Met de pijn en zijn pensioen
Een veteraan van bijna tachtig jaar.
Oorlog en vrede
En soms als hij staarde
Bij de rookkast schemering waar
De aanspreekster een ketting gebonden
Door de donkere labrint van de stad
(Chorus)
Ik denk dat hij op Stalag 17 was.
Waar hij ooit bij de draad was
Een sigeunerin kon zien
Dat is als een bloedvlek tegen
De donkere sneeuw van het bos
Een laatste tsarda dans…
De foto vergeleek
Maar zijn naam blijft een belangrijk deel
Van een oud en bijna vergeten verhaal
Die vertelt over oorlog en vrede
Bij het donker belegerde spel he solitêr
Naar de gedachten van tijden die vaak dwingen
En bij de wendingen van het lot.
And the game to break
En soms als hij kijkt
Bij het masker van het donkere uur.
Het licht van de stad een firmament
Maar de flikkering blijft onbekend.
(Chorus)