Cobalt 60 — You Are songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "You Are" van Cobalt 60.
Songteksten
You are the light, the circle, the ring, the grave and the shelter,
the trail and the road
The rhythm, the secret of all that was born, the spring and the fall,
the hail and the snow
A rock, the sand, the shade of the tree growing on the side of the mountain at
dawn
You moan you grumble in every sound beneath the curtains behind the door
You are the seldom, the more and more, the maybe later and the not quite yet
The floatsam cast upon the shore, the mesmerizing tune of a siren song
And you’re the one, the only one, who can appease my trouble, my torment
When all sense seems gone, when my life feels lost
The sacred and the profane, a seashell in the sand, the crackling of the rain,
the underhand
May the dust, may the blood, may the fury when unfurled
May the icy hearts of men never stain the mirror
May the night, may the mud, may the folly of the world
May the anger and the storm never blacken the tain
Who should I talk to? The grounds? The walls? Those who won’t listen?
All the deaf like me?
You are the smoke, the ashes, the mask, and you never answer to what I ask
And you’re the one, the only one, who can appease my trouble, my torment
When all sense seems gone, when my life feels lost
Songtekstvertaling
Jij bent het licht, de cirkel, de ring, het graf en de schuilplaats.,
het pad en de weg
Het ritme, Het geheim van alles wat werd geboren, de lente en de herfst,
de hagel en de sneeuw
Een rots, het zand, de schaduw van de boom aan de zijkant van de berg
Dawn
Je kreunt je moppert in elk geluid onder de gordijnen achter de deur
U bent de zelden, hoe meer en meer, De misschien later en de nog niet helemaal
The floatsam cast on the shore, the fascinating tune of a siren song
En jij bent de enige die mijn vervloeking, mijn kwelling kan verzachten.
Als alle zin weg lijkt, als mijn leven verloren voelt.
De heilige en de profane, een schelp in het zand, het geknetter van de regen,
de onderhandelaar
Moge het stof, het bloed, de woede ontvouwen.
Moge de ijzige harten van de mensen nooit de spiegel bezoedelen.
Moge de nacht, moge de modder, moge de dwaasheid van de wereld
Moge de woede en de storm de pijn nooit verhullen.
Met wie moet ik praten? Het terrein? De muren? Degenen die niet willen luisteren?
Alle doven zoals ik?
Jij bent de rook, de as, het masker, en je antwoordt nooit op wat ik vraag.
En jij bent de enige die mijn vervloeking, mijn kwelling kan verzachten.
Als alle zin weg lijkt, als mijn leven verloren voelt.