Coaxial — The Collapse of Polaris songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Collapse of Polaris" van Coaxial.
Songteksten
Since the night the stars fell out the sky
I hold my head in my hands thinking of ways to say goodbye
There were nights when the bright lights of polaris formed ill conceptions
But now I walk the wastelands of idle torture with no directions
Spare meat cylinders, afterwards backwards reversed captured
Hollograms in the sediment regurgilate the millipede finishing one leg of the
journey
Hobbling of balance fractured wings tips create difficulty with movements
Translucents appear fluent in the language of doom, cuaterized fingertips from
hells pits
Lack feeling to grip a natural explanation to the touch dialect broken freely
Uttered from the mouth of conniving to easy, I don’t care if you believe me
Because I believe myself in a world gone dark with dusty bibles on the shelf
Oh my gods! Been hypnotized echo reflected of the face of the faint star
Sight straining seeks solar but so far my sonar drips tar when it is spoken
That hot liquid smoking dragontooth flamelung sidestepping the martian’s meaning
A garbage cycle mechanics keep repeating as worthless as the androids that
recently surfaced
Circling the deep blue plummeting shades becoming distorted by the glossy views
Drifting silhouettes contaminate retrospect, the dark tide, the frightened bride
The psycho side, the death ride won’t you kill me until I come alive
And won’t you kill me till I come alive
Everything is visible from here
It’s clear I can distinguish sounds with my ear
There’s no fear of what my sight peers because it’s clear
From here…
Which step shall I take which leg shall I break
If I parachute from this cliff which direction will I drift
It’s meaningless if I stay here…
All is one individual molecules around the sun
Keep fighting till wars are won, until there’s none left to fight
Except one the remaining plight, come together the butcher and the beggar
A spare slice a homely attitude with a little advice
The neighbors are screaming for the savior, he’s not here, our hearts are made
of beer
Keeping the filters clear everything is a possibility
But nothing will happen if I’m here…
Since the night the stars fell out the sky
I hold my head in my hands thinking of ways to say goodbye
There were nights when the bright lights of polaris formed ill conceptions
But now I walk the wastelands of idle torture with no directions
Drifting without control it feels good to my stagnant soul
There’s no light for me to follow no flow of energy everything is hollow
Where am I at there’s no feeling in this pitch black atmosphere the lights are
gone out
With the bursting of the sphere wich leads me here completely unaware
Nurturing the soft molecules of the demon’s glare and the holy infliction
From the jagged edge stained glass shard scars chemically imbalance retards
This stagnant pit fabricated pull pit fragmented my wits with flabbergasting
bullshit
I feel the same as you souls cauterized from grasping what is true
Death — my life if I am dead would better than any of the lives I have lead
I am the nutcase that remains standing in the prison of my depression
Admiring my trivial obsessions that are no longer little through my perception
Maybe it’s infection that makes us sick, maybe your hiding from the truth
And become infected because of it, think for a moment what is real and what is
fake
Is fiction what you create or do you believe that it’s real
Because it’s the path you choose to take, although it’s true that we have been
deceived
Of everything previously conceived, stupid fucks sitting in the shallow muck
Wading in the waste like a sitting duck soaking up the stench
It’s the abstract evolution, the abstract evolution stop making sense
I need the confusion
Songtekstvertaling
Sinds de nacht dat de sterren uit de hemel vielen
Ik houd mijn hoofd in mijn handen en denk aan manieren om afscheid te nemen.
Er waren nachten dat de heldere lichten van polaris verkeerde opvattingen vormden.
Maar nu loop ik door de woestenij van ijdele marteling zonder aanwijzingen.
Reserveflessen, achteraf omgekeerd gevangen
Hollogrammen in het sediment regurgileren de duizendpoot die één been van de
reis
Balansdelen gebroken vleugelpunten maken het moeilijk om te bewegen
Translucents lijken vloeiend in de taal van doom, gemuateriseerde vingertoppen van
Hell pits
Gebrek aan gevoel om een natuurlijke verklaring vast te houden aan het touch dialect gebroken vrij
Het kan me niet schelen of je me gelooft.
Want ik geloof in een donkere wereld met stoffige Bijbels op de plank.
Oh mijn God! Gehypnotiseerde echo weerspiegeld in het gezicht van de zwakke ster
Sight straining zoekt zonne-energie, maar tot nu toe druipt mijn sonar teer als het wordt gesproken.
Die hete, rokende vloeistof ... dragontooth flamelung die de Betekenis van de martiaan omzeilt.
Een garbage cycle mechanics blijft herhalen net zo waardeloos als de androïden die
onlangs opgedoken
Om de diepblauwe, kelderende schaduwen die vervormd worden door het glanzende uitzicht.
Zwevende silhouetten besmetten retrospect, het donkere tij, de bange bruid
The psycho side, the death ride zal me niet doden totdat ik tot leven kom.
En zul je me niet doden tot ik tot leven kom
Alles is vanaf hier zichtbaar.
Het is duidelijk dat ik geluiden kan onderscheiden met mijn oor.
Er is geen angst voor wat mijn ogen gelijken omdat het duidelijk is
Hier…
Welke stap zal ik nemen welk been zal ik breken
Als ik parachute van deze klif welke richting zal ik drijven
Het is zinloos als ik hier blijf.…
Alles is één individuele moleculen rond de zon
Blijf vechten tot de oorlog gewonnen is, totdat er niemand meer over is om te vechten.
Behalve degene die de dood nabij is. komt dan de slager en de bedelaar bijeen.
Een klein stukje een huiselijke houding met een beetje advies
De buren schreeuwen om de redder, hij is er niet, onze harten zijn gemaakt
van bier
De filters schoonhouden is een mogelijkheid.
Maar er zal niets gebeuren als ik hier ben.…
Sinds de nacht dat de sterren uit de hemel vielen
Ik houd mijn hoofd in mijn handen en denk aan manieren om afscheid te nemen.
Er waren nachten dat de heldere lichten van polaris verkeerde opvattingen vormden.
Maar nu loop ik door de woestenij van ijdele marteling zonder aanwijzingen.
Zwevend zonder controle voelt het goed voor mijn stilstaande ziel
Er is geen licht voor mij om te volgen geen stroom van energie alles is hol
Waar ben ik, er is geen gevoel in deze pikdonker atmosfeer de lichten zijn
naar buiten gegaan
Met het uiteenspatten van de bol die me hier brengt, helemaal onbewust.
Het voeden van de zachte moleculen van de schittering van de demon en het Heilige toebrengen
Van de gekartelde rand glas in lood littekens chemisch onbalans vertraagt
Deze stilstaande put gefabriceerd Pit verbrokkelde mijn verstand met flabberging
onzin
Ik voel hetzelfde als jullie zielen dichtgeschroeid zijn door te begrijpen wat waar is.
Dood - mijn leven als ik dood ben zou beter zijn dan een van de levens die ik heb geleid
Ik ben de gek die blijft staan in de gevangenis van mijn depressie
Ik bewonder mijn triviale obsessies die niet langer klein zijn door mijn perceptie.
Misschien is het een infectie die ons ziek maakt, misschien dat jij je verbergt voor de waarheid.
En besmet worden door het, denk voor een moment wat echt is en wat is
nep
Is fictie wat je creëert of geloof je dat het echt is?
Want het is het pad dat je kiest om te nemen, hoewel het waar is dat we zijn geweest
misleiden
Van alles wat eerder bedacht is, stomme eikels die in de ondiepe modder zitten.
Wading in the waste like a sitting duck soaking up the stank
Het is de abstracte evolutie, de abstracte evolutie houdt op logisch te zijn.
Ik heb de verwarring nodig.