Claudio Lolli — La Fine Del Cinema Muto songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Fine Del Cinema Muto" van Claudio Lolli.
Songteksten
Alla fine del cinema muto
Si riempirono le osterie
Di vecchi attori poco fonogenici
E dalle tante malinconie
Che guardavano il cielo lunatici
Come dovesse cadere giù
Ripensando a quel silenzio magico
Quel silenzio che non c’era più
E ai rumori del mondo, antipatici
Dispettosi alzavano il bicchiere
E i più romantici
Svillaneggiavano mostrando il sedere…
Alla fine del cinema muto
Sulle panchine dei grandi viali
Quei vecchi attori bestemmiavano al troppo sole
Che ha il potere di bruciare le ali
E si perdevano in discorsi accademici
Sulla storia e il suo occhio di lince
Per capire se è vero che chi perde ha torto
E che ha sempre ragione chi vince
Poi a sera rivestiti da maschere
Si accontentavano di illuminare
Il buio delle sale
Che non riuscivano a dimenticare…
Anche noi alziamo spesso il gomito
Rifugiati dentro ad un’osteria
Per una strana voglia di nasconderci
E rimeditare la filosofia
E dentro al cielo vediamo risplendere
Un idolo d’oro al posto del sole
Un nuovo dio che non riusciamo a comprendere
Nè a descrivere con le parole
Un dio moderno che tutti adorano
E che regala vuoti di memoria
Un dio impaziente e annoiato
Che sembra stanco della nostra storia…
Anche noi abitiamo in un cinema
E siamo in bilico ad ogni minuto
Tra la gloria, il successo, un amore frenetico
E il ricordo del cinema muto
E dalle panchine vediamo passare
Delle folle accaldate di gioia
Per il futuro mondo fantascientifico
E il suo meccanismo che distrugge la noia
E il corteo è annunciato da angeli
Che buttan fiato dentro a una tromba
— questo futuro — si dice
— ci farà l’effetto di una bomba…-
Songtekstvertaling
Aan het einde van de Stille bioscoop
Ze vulde de tavernes
Van oude acteurs
En van de vele melancholie
Wie keek er naar de sterrenhemel?
Hoe moet het naar beneden vallen
Terugdenken aan die magische stilte
Die stilte die weg was
En naar de geluiden van de wereld, niet geliefd
Ze hieven het glas op.
En de meest romantische
Ze kronkelden en lieten hun kont zien.…
Aan het einde van de Stille bioscoop
Op de banken van de grote lanen
Die oude acteurs die godslasterden in te veel zon
Wie heeft de kracht om vleugels te verbranden
En ze verdwaalden in academische toespraken.
Over geschiedenis en haar Lynx oog
Om te begrijpen of het waar is dat de verliezer ongelijk heeft
En wie heeft altijd gelijk wie wint
Dan ' s avonds gekleed met maskers
Ze waren tevreden om op te lichten
De duisternis van de gangen
Dat ze niet konden vergeten…
We heffen ook vaak onze elleboog
Vluchtelingen in een herberg
Voor een vreemd verlangen om te verbergen
En een nieuwe filosofie
En in de lucht zien we glans
Een gouden idool in plaats van de zon
Een nieuwe God die we niet kunnen begrijpen
Noch te beschrijven met woorden
Een moderne God die iedereen aanbidt
En dat geeft geheugenverlies
Een ongeduldige en verveelde god
Die onze geschiedenis zat lijkt te zijn.…
We leven ook in een bioscoop
En we zweven elke minuut
Tussen glorie, succes, een hectische liefde
En de herinnering aan de stille cinema
En vanaf de banken zien we pas
Van de menigte verhit van vreugde
Voor de toekomstige science fiction wereld
En zijn mechanisme dat verveling vernietigt
En de processie wordt aangekondigd door de engelen.
Die Kont adem in op een trompet
- deze toekomst-er wordt gezegd
- het zal ons raken als een bom.…-