Claudio Baglioni — Pace songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Pace" van Claudio Baglioni.
Songteksten
L’immenso soffio dell’oceano
Mi spinge via con sé a naufragare
Su spiagge chiare
A un passo dalla vita muoiono
Conchiglie e nelle orecchie ancora il mare
S’arrampicano in cima con quei ginocchi secchi
E tutto il mondo giù respirano
Si fanno roccia
E al sole un’altra volta guardano
Poi chiudono per sempre gli occhi gli stambecchi
E io ti chiedo perdono se
Fratello a volte tu mi hai fatto male
Io non potevo essere come te
Un mago un angelo immortale
Pace a noi che abbiamo avuto tanto
Da smarrir la luce della semplicità
Quando poi si nasce e il primo grido è un pianto
E il bambino è un uomo
Che il suo nome
Non sa dire mai
Nel buio della terra aspettano
Finché lassù una notte più irreale
Come in una cattedrale
Nell’aria antica cantano
Per una sola estate le cicale
Virgilio cadde mentre era in volo sopra un prato
E le sue ali non si aprirono
Guida di quei poeti
Che un giorno si smarrirono
Lui si che mi trattò da uomo e adesso è andato
Ed anche noi ci lasciamo qui
Cucaio e non dobbiamo dirci niente
Ci serve pure di arrivare qui
Per ripartire nuovamente
Pace a me che non so amare ancora
Ciò che ho e non so non amar quel che non ho
Fermo sull’abisso tra il rischio e la paura
Cosa non mi uccise
Mi lasciò la forza
Di vivere
Pace a te per quello che mi hai dato
E per tutto ciò che tu non mi desti mai
E così da solo un cuore l’ho trovato
Forse un mondo uomo
Sotto un cielo mago
Forse me
Ora sono libero
Un uomo
Oltre
Songtekstvertaling
De immense adem van de oceaan
Hij jaagt me weg met hem naar schipbreuk
Op heldere stranden
Een stap verwijderd van het leven sterven ze.
Schelpen en in de oren nog steeds de zee
Ze klimmen naar de top met die droge knieën
En de hele wereld naar beneden ademen
Ze maken steen
En in de zon kijken ze weer
Dan sluit de Steenbok voor altijd hun ogen
En ik vraag je vergiffenis als
Soms heb je me pijn gedaan.
Ik kon niet zijn zoals jij.
Een tovenaar een onsterfelijke Engel
Vrede voor ons die zoveel hebben gehad
Om het licht van eenvoud te verliezen
Wanneer Dan ben je geboren en de eerste schreeuw is een schreeuw
En het kind is een man
Dat zijn naam
Dat kan hij nooit zeggen.
In de duisternis van de aarde wachten ze
Tot daarboven een meer onwerkelijke nacht
Zoals in een kathedraal
In de oude lucht zingen ze
Voor één zomer de cicaden
Virgil viel terwijl hij over een weide vloog.
En zijn vleugels gingen niet open
Gids van die dichters
Dat zij op een dag dwaalden.
Hij behandelde me als een man en nu is hij weg.
En wij gaan hier ook weg.
Ik kook, en we hoeven elkaar niets te vertellen.
We moeten ook hier komen.
Om opnieuw te beginnen
Vrede voor mij dat ik nog niet weet hoe ik moet liefhebben
Wat ik heb en niet weet Ik hou niet van wat ik niet heb
Stop op de afgrond tussen risico en angst
Wat heeft me niet gedood?
Hij liet me kracht na.
Van het leven
Vrede zij met jullie voor wat jullie mij gegeven hebben.
En voor alles wat je me nooit geeft
En zo alleen een hart vond ik
Misschien een mannenwereld
Onder een magische hemel
Misschien ik.
Nu ben ik vrij.
Man
Over