Claudio Baglioni — Opere E Omissioni songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Opere E Omissioni" van Claudio Baglioni.
Songteksten
era uno specchio o un’eco
od un riflesso di un’assenza
io sono un vecchio ed uno spreco
io con gli occhiali io senza
tra opere e omissioni
io sono il giocatore che vita ho fatto mai
che punta ancora un altro inganno con tutte le attenzioni
sul panno usato del dolore che non ho avuto mai
per vincere il suo danno che non ho dato mai
questo mare sale dentro me mentre io preparo il t ma io chi sono stato
samaritano o pigliatutto
in questo ballo mascherato
dove il costume tutto
tra opere e omissioni
sono un sopravvissuto di questa vita ormai
fra storie naufraghe e gingilli con tutte le occasioni
un cuore muto di velluto che non ho colto mai
per appuntare spilli che non ho tolto mai
questo mare sale dentro me mentre io preparo il t che non ho preso mai
questo tempo danza dentro me dentro questa stanza che che non ho chiuso mai
centro del mio tempio a te tra i cattivi o tra i buoni
quel biglietto bisogna estrarre
chiuso in bussolotti di milioni
di opere e omissioni
le mie chitarre prigioni
con le corde che sono sbarre
e le pene sono le canzoni
che da solo suoni e per chi
questo mare sale dentro me mentre io preparo il t che non ho offerto mai
questo tempo danza dentro me dentro questa stanza che che no ho aperto mai
centro del mio tempio a te cos¬ mi accorgo che
il tempo come l’aria
che esiste proprio quando manca
come un artista d’arte varia
che sul finale arranca
tra opere e omissioni
era uno specchio o un’eco di molta vita ormai
o il balbettio di una coscienza con tutte le ammissioni
e siamo in due ed un muro cieco che non ho fatto mai
io con gli occhiali io senza
Songtekstvertaling
was het een spiegel of een echo
of een weerspiegeling van een afwezigheid
Ik ben een oude man en een verspilling.
ik met een bril zonder bril
tussen werken en weglatingen
Ik ben de levensspeler die ik ooit heb gemaakt
weer een misleiding met alle aandacht
op de gebruikte doek van pijn die ik nooit had
om zijn schade te winnen die ik nooit gaf
deze zee stijgt in me op terwijl ik de t voorbereid, maar ik die
Samaritan of zakkenroller
in deze gemaskerde bal
waar het kostuum allemaal
tussen werken en weglatingen
Ik ben nu een overlever van dit leven.
tussen verhalen schipbreuken en snuisterijen bij alle gelegenheden
een stille fluwelen hart dat ik nooit heb gevangen
om speldjes te pinnen die ik nooit heb afgedaan
deze zee stijgt in me op terwijl ik de t voorbereid die ik nooit nam.
deze keer dans je in me in deze kamer die ik nooit gesloten heb.
centrum van mijn tempel voor u onder de slechte of onder de goede
dat ticket moet eruit.
gesloten in kompassen van miljoenen
van werken en weglatingen
mijn gevangenisgitaren
met touwen die staven zijn
en de penissen zijn de liedjes
dat alleen al klinkt en voor wie
deze zee stijgt in me op als ik de t bereid die ik nooit heb aangeboden
deze keer dans ik in deze kamer die ik nooit geopend heb
centrum van mijn tempel voor jou want ik realiseer me dat
weer als lucht
dat bestaat net wanneer het ontbreekt
als een gevarieerde kunstschilder
dat op de laatste ploegen
tussen werken en weglatingen
het was een spiegel of een echo van veel leven nu.
of het stotteren van een geweten met alle toelatingen
en er zijn twee van ons en een blinde muur die ik nog nooit heb gedaan
ik met een bril zonder bril