Claudio Baglioni — Io Dal Mare songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Io Dal Mare" van Claudio Baglioni.
Songteksten
saranno stati scogli di carbone dolce
dentro il ferro liquefatto
di una luna che squagliІ un suo quarto
come un brivido mulatto
o un bianco volar via di cuori pescatori
acqua secca di un bel cielo astratto
chiss se c’erano satelliti o comete
in un’alba senza rughe
larghe nuvole di muffa e olio
appaiate come acciughe
o una vertigine di spiccioli di pesci
nella luce nera di lattughe
e io dal mare venni e amare mi stremІ
perch© infiammare il mare non si puІ
aveva forse nervi e fruste di uragani
scure anime profonde
tra le vertebre di vetro e schiuma
urla di leoni le onde
o tende di merletto chiuse su farine
corpi caldi di sirene bionde
forse era morto senza vento nei polmoni
graffio di cemento bruno
barche stelle insonni a ramazzare
nelle stanze di Nettuno
o turbini di sabbia tra le dune calve
sulle orme perse da qualcuno
e io dal mare ho il sangue e amaro rimarrІ
perch© calmare il mare non si puІ
i miei si amarono laggi№
in un agosto e un altro sole si annegІ
lingue di fuoco e uve fragole
quando il giorno cammina ancora
sulle tegole del cielo
e sembra non sedersi mai.
e innanzi al mare ad ansimare sto
perch© domare il mare non si puІ
e come pietra annerirІ
a consumare
a catramare
a tracimare
a fiumare
a schiumare
a chiamare
quel mare che fu madre e che non so…
Songtekstvertaling
het moeten zoete kolenstenen geweest zijn.
in het vloeibaar ijzer
van een maan die een kwart ervan verplettert
als een mulat sensatie
of een witte vlieg weg van vissersharten
droog water van een mooie abstracte hemel
Ik vraag me af of er satellieten of kometen waren.
in een dageraad zonder rimpels
grote wolken schimmel en olie
paarsgewijs als ansjovis
of een vertigo van vis pennies
in het zwarte licht van sla
en ik kwam uit de zee en hield van me stremI
waarom?
misschien had hij zenuwen en zwepen van orkanen.
dark deep anime
tussen de wervels van glas en schuim
janken van Leeuwen de golven
of gesloten kantgordijnen op meel
hete lichamen van blonde zeemeerminnen
misschien stierf hij zonder wind in zijn longen.
bruine betonnen kras
Slapeloze sterrenboten naar ramazzare
in de kamers van Neptunus
of zandwieren tussen de kale duinen
in de voetsporen van iemand
en ik heb bloed uit de zee, en bittere resten
omdat© kalm de zee niet puI
mijn liefde voor elkaar daar№
in een Augustus en een andere zon verdrinkt
talen van vuur en aardbeiendruiven
als de dag nog loopt
op de tegels van de hemel
en hij lijkt nooit te zitten.
en voordat de zee naar adem snakt ben ik
waarom © temmen de zee je niet puI
en als zwarte steen
verbruiken
asfalt
overweldigen
stroom
schuimend
bellen
die Zee die moeder was en die ik niet ken…