Cinema Strange — Catacomb Kittens songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Catacomb Kittens" van Cinema Strange.
Songteksten
She spent the night alone with body bruised and skirts
asunder.
He found his sister in the morning, soaking, in a puddle.
«Let's run away,» she said. «He beats us both
incessantly!
I know a place beneath the city where we’ll stay
forever lost!»
«I've seen the waifs emerge from the underground.
They roam the catacombs and everywhere underneath…
We could live secretly, away from society!»
Away after sunset they tumbled through the darkened
city
searching for cold grates and bars agape
like twisted teeth and jawbones pulled wide and
cracking.
Wet and talking wind forbade them!
«Just shut your ears,» she said.
«Orphans are surrounded by these things!»
«Hold my hand, I’ll lead you below.
We’ll find an alcove and no one will know about us!
We can live secretly, away from society!»
They wet their tiny kitten paws on rotting rocks and
water.
They skinned their whiskers digging deep
where darkness settles into corners and tooth-marks,
sightless eyes and sunken ceilings.
Sentient depths awoke and noticed them…
they started screaming.
«Let's hurry back,» she said, «before we are swallowed!
Run now, my darling child, I’ll be sure to follow
closely!
We must hide desperately, away from monstrosities!»
Next week, next year,
there is a somebody who hears their feet underneath.
They stop, and tilt, and frown… they hear them
drowning!
No, the wind singing just below the street…
«You're here with me, it’s just we two.
So if you’ve died, why, then I have, too!»
Songtekstvertaling
Ze bracht de nacht alleen door met gekneusde lichamen en rokken.
uit elkaar.
Hij vond zijn zus in de ochtend, drijfnat, in een plas.
"Laten we weglopen," zei ze. "Hij verslaat ons beiden
onophoudelijk!
Ik weet een plek onder de stad waar we zullen verblijven
voor altijd verloren!»
"Ik heb de zwervers uit de ondergrondse zien komen.
Ze zwerven door de catacomben en overal eronder.…
We kunnen in het geheim leven, weg van de samenleving!»
Weg na zonsondergang tuimelden ze door het donker
stad
zoeken naar koude roosters en tralies agape
zoals gedraaide tanden en kaakbeenderen.
cracking.
Natte en pratende wind verbood hen!
"Hou gewoon je oren dicht," zei ze.
"Weeskinderen zijn omringd door deze dingen!»
"Houd mijn hand vast, ik leid je naar beneden.
We zullen een alkoof vinden en niemand zal het van ons weten!
We kunnen in het geheim leven, weg van de samenleving!»
Ze hebben hun kleine kattenpootjes nat gemaakt op rottende stenen en
water.
Ze villen hun snorharen en graven diep.
waar de duisternis zich in hoeken en tandafdrukken vestigt,
zichtloze ogen en verzonken plafonds.
Bewuste diepten werden wakker en zagen ze.…
ze begonnen te schreeuwen.
"Laten we opschieten," zei ze, "voordat we ingeslikt worden!
Ren nu, mijn lieve kind, Ik zal zeker volgen
dichtbij!
We moeten ons wanhopig verbergen, weg van gedrochten!»
Volgende week, volgend jaar,
er is iemand die zijn voeten eronder hoort.
Ze stoppen, en kantelen, en fronsen ... ze horen ze
verdrinking!
Nee, De wind zingt net onder de straat…
"Je bent hier met mij, het is alleen wij twee.
Dus als jij dood bent, waarom, dan ik ook!»