Chris Mills — Untitled No. 1 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Untitled No. 1" van Chris Mills.
Songteksten
By the first flush of spring, sides were chosen
And lines were drawn
The red summer sun set on fields of banners waving
And the autumn leaves fell like bodies
From the battlements
We dug in, played to win, for we knew
Our cause was righteous
It did not matter that we knew not what it was
For the radio said that the lives of our wives and babies
Were under attack by vampires and aliens
In the mud, we suffered the frost and the cannon fire
As generals fed on the breast of the war machine
Commanding us to die for their gilded pleasures
While maggots ate all of our rations clean
A thought like a thread sent out
From beneath the Atlantic
Carried news of the fast-approaching enemy line
As my lips drank deep the blood of a terrible monster
I recognized two dead eyes and a face like mine
We broke ranks, smoked and drank
In the heart of an unholy city
Traded chocolate with children
Hid Vermeers beneath our coats
Made love to the whores on the steps of the Tower of Babel
And woke with steely blades pressed to our throats
A thousand years in a cage, we thought ourselves forgotten
Prisoners of something we did not understand
When word finally came that the fighting all was over
Though we could return, we could not go home again
Songtekstvertaling
Door de eerste flush van de lente, werden zijkanten gekozen
En er werden lijnen getrokken.
De rode zomerzon gaat onder op velden van spandoeken wuiven
En de herfstbladeren vielen als lichamen.
Van de kantelen
We groeiden in, speelden om te winnen, want we wisten
Onze zaak was rechtvaardig.
Het maakte niet uit dat we niet wisten wat het was.
Want de radio zei dat het leven van onze vrouwen en baby ' s
Werden aangevallen door vampiers en aliens.
In de modder ondergingen we de vorst en het kanonvuur.
Zoals generaals zich voedden met de borst van de oorlogsmachine.
Ons dwingen te sterven voor hun vergulde pleziertjes.
Terwijl maden al onze rantsoenen schoon aten.
Een gedachte als een draad verzonden
Van onder de Atlantische Oceaan
Nieuws van de snel naderende vijandelijke linie
Terwijl mijn lippen diep het bloed van een verschrikkelijk monster dronken.
Ik herkende twee dode ogen en een gezicht als het mijne.
We braken de gelederen, rookten en dronken.
In het hart van een onheilige stad
Verhandelde chocolade met kinderen
Verborgen Vermeers onder onze jassen.
De liefde bedreven met de hoeren op de trappen van de toren van Babel
En werd wakker met steely messen tegen onze keel gedrukt.
Duizend jaar in een kooi, dachten we dat we vergeten waren.
Gevangenen van iets wat we niet begrepen
Toen het eindelijk bekend werd dat het gevecht voorbij was
Hoewel we terug konden, konden we niet meer naar huis.