Censor Static — Awash songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Awash" van Censor Static.
Songteksten
Take my time on the gravel road
winding through the twisted oak.
I’m too far now to turn around,
like a bird I’m beckoned back down South
to the setting sun on a beach I call my home.
Sunrise fields, a cherry red,
words I’ve thought but never said.
My mind is on the coast, on the horizon line;
the ocean we were born in is the same place we all go to die.
Tear the sky at the seams,
see that time is just stuck between the blue and green —
and it means nothing at all.
We will meet at the sea,
have a smoke and then we’ll joke about all of our dreams —
how they meant nothing at all.
After all the places I have been,
the time has come to shed this skin.
But I will not atone, for I am not alone,
and we have a pact to do it all again.
I hear that we’re defined by the ones we leave behind.
Well, I’ve abandoned many hearts, and marks left to remind
girls of what they’ve meant to me, and men of what they should’ve seen,
and mankind what it should have been.
To love and lose, to live and learn —
no, never love, just live and turn
to broken bones, unravel knots,
sundown barefoot from the dock.
And we, children born of the sea,
have had our time, we’ve lived our lives.
Set sail, set free. Awash, we bleed.
We whisper to our moms and dads,
they’ve long been gone, but I’ll raise a glass
and sing three cheers for twenty years,
next time, hope to face our fears.
Maybe see each other growing old.
Our hearts are warm, but the water’s cold.
The water’s cold.
Songtekstvertaling
Neem mijn tijd op de grindweg
kronkelend door de verwrongen eik.
Ik ben nu te ver om me om te draaien.,
als een vogel wenk ik terug naar het zuiden
naar de ondergaande zon op een strand dat ik mijn thuis noem.
Sunrise fields, a cherry red,
woorden die ik dacht, maar nooit zei.
Mijn geest is aan de kust, aan de horizon.;
de oceaan waar we geboren zijn, is dezelfde plek waar we allemaal sterven.
Scheur de hemel aan de naden,
de tijd zit vast tussen blauw en groen. —
en het betekent helemaal niets.
We zien elkaar op zee.,
neem een sigaret en dan maken we grapjes over al onze dromen. —
hoe ze helemaal niets betekenden.
Na alle plaatsen waar ik geweest ben,
de tijd is gekomen om deze huid af te werpen.
Maar ik zal niet boeten, want ik ben niet alleen.,
en we hebben een pact om het allemaal opnieuw te doen.
Ik hoor dat we gedefinieerd worden door degenen die we achterlaten.
Nou, ik heb veel harten verlaten, en sporen achtergelaten om te herinneren
meisjes van wat ze voor me betekenden, en mannen van wat ze hadden moeten zien. ,
en de mensheid wat het had moeten zijn.
Om lief te hebben en te verliezen, te leven en te leren —
nee, nooit liefde, gewoon leven en draaien
op gebroken botten, ontrafel knopen,
zonsondergang blootsvoets van het dok.
En wij, kinderen geboren uit de zee,
we hebben onze tijd gehad, we hebben ons leven geleefd.
Zet koers, laat los. Awash, we bloeden.
We fluisteren naar onze vaders en moeders.,
ze zijn al lang weg, maar ik hef het glas
en twintig jaar lang drie hoera ' s zingen.,
hoop de volgende keer onze angsten onder ogen te zien.
Misschien zien we elkaar oud worden.
Onze harten zijn warm, maar het water is koud.
Het water is koud.