Cave In — Juggernaut songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Juggernaut" van Cave In.
Songteksten
Old places fade hard, and no matter how long you row upstreamm
the water still makes waves that carry the rest of us away.
You are what you weep, from your head down to the sleet.
Fell, tripped up the stairs to the place void in all ints of home.
Watch with your heart, run with your gut,
ever so careful not to lose the fragile beauties of motivation.
A whir of warning winds signal back to birth.
Watch with your heart, run with your gut,
ever so careful not to loseyour mold.
«They laughed all to the untrusive music,
they danced hard enough to wake from a fiction-based nap,
they killed me when i could’t be a source of entertainment,
strung like a puppet to every degree of debt.
in social contribution by the migraine.»
Our fight keeps using a voice taht needs rekindling.
I promised wet weather to myself.
From the moment i set foot into my own autopsy.
Past all the summer,
beyond the urine-stenched conglomerates of those wthout a set of eyes to make
contact with.
«There is but the utter of all necessaries,
pushing ones that brimming light through the dregs of apartment life.
A necessity that leaves me short of breathe in the end.
Watch with your heart, run with your gut.
Primate winds blow me back to old bloodstreams.
Songtekstvertaling
Oude plekken vervagen hard, en het maakt niet uit hoe lang je roeit.
het water maakt nog steeds golven die de rest van ons wegvoeren.
Je bent wat je huilt, van je hoofd naar de sleet.
Viel, struikelde over de trap naar de plek leeg in alle huizen.
Kijk met je hart, ren met je gevoel,
zorg ervoor dat je de fragiele schoonheid van motivatie niet verliest.
Een wirwar van waarschuwingswinden signaal terug naar de geboorte.
Kijk met je hart, ren met je gevoel,
pas op dat je je schimmel niet verliest.
"Ze lachten allemaal om de ongrijpbare Muziek,
ze dansten hard genoeg om wakker te worden van een op fictie gebaseerd dutje.,
ze hebben me vermoord toen ik geen bron van vermaak kon zijn.,
gespannen als een marionet tot elke graad van schuld.
in de sociale bijdrage van de migraine.»
Ons gevecht blijft een stem gebruiken die opnieuw aangewakkerd moet worden.
Ik heb mezelf nat weer beloofd.
Vanaf het moment dat ik voet zette in mijn eigen autopsie.
Na de hele zomer,
buiten de urine-stankende conglomeraten van die wtout een paar ogen om te maken
contact met.
"Er is niets anders dan alles wat nodig is.,
degenen die licht door het uitschot van het appartementenleven duwen.
Een noodzaak die me op het einde kort van adem laat.
Kijk met je hart, ren met je gevoel.
Primaatwinden blazen me terug naar oude bloedstromen.