Catherine Major — Le désert des solitudes songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le désert des solitudes" van Catherine Major.
Songteksten
Le sol est instable
Il faudra s’en méfier
Malgré la beauté
Du plancher
Le sol est instable
Il faudra léviter
Macher désormais
C’est tomber
Dans le désert des solitudes
Souvent le sable est émouvant
Si les gitans ont l’habitude
D’y pleurer contre le vent
Je désavoue ma certitude
d’un chagrin plus élégant
Si je trouvais entre deux dunes
Une amour morte m’appartenant
Le sol est instable
À perte de vue
À perdre pieds nus
Sur le chemin tenu
Le sol est instable
À porter disparu
À laisser suspendu
Sans dessous coeur déçu
Dans le désert des solitudes
Souvent le sable est émouvant
Si les gitans ont l’habitude
D’y pleurer contre le vent
Je désavoue ma certitude
d’un chagrin plus élégant
Si je trouvais entre deux dunes
Une amour morte m’appartenant
Dans le désert des solitudes
Souvent le sable est émouvant
Si les gitans ont l’habitude
D’y pleurer contre le vent
Je désavoue ma certitude
d’un chagrin plus élégant
Si je trouvais entre deux dunes
Une amour morte m’appartenant
Le sol est instable
Autant que l’océan
Qu’importe l’important
Est ici maintenant
Le sol est instable
Mais le bonheur est patient
Contre marés et vents
Ferons-nous tourner le temps?
(Thanks to Sara Beaulieu for these lyrics)
Songtekstvertaling
De grond is onstabiel.
Je moet voorzichtig zijn.
Ondanks de schoonheid
Verdieping
De grond is onstabiel.
Het moet zweven.
Macher nu.
Het is herfst.
In de woestijn van de eenzaamheid
Vaak beweegt het zand.
Als zigeuners worden gebruikt
Om tegen de wind te huilen
Ik ontken mijn zekerheid
van een eleganter verdriet
Als ik tussen twee duinen vond
Een dode liefde die van mij is.
De grond is onstabiel.
Voor zover ik kan zien
Om blote voeten te verliezen
Op de weg
De grond is onstabiel.
Om te dragen vermist
Te laten hangen
Zonder hart teleurgesteld
In de woestijn van de eenzaamheid
Vaak beweegt het zand.
Als zigeuners worden gebruikt
Om tegen de wind te huilen
Ik ontken mijn zekerheid
van een eleganter verdriet
Als ik tussen twee duinen vond
Een dode liefde die van mij is.
In de woestijn van de eenzaamheid
Vaak beweegt het zand.
Als zigeuners worden gebruikt
Om tegen de wind te huilen
Ik ontken mijn zekerheid
van een eleganter verdriet
Als ik tussen twee duinen vond
Een dode liefde die van mij is.
De grond is onstabiel.
Zo veel als de oceaan
Wat het belangrijkste ook is
Is hier nu
De grond is onstabiel.
Maar geluk is geduldig
Tegen getijden en winden
Draaien we de klok?
(Dank aan Sara Beaulieu voor deze teksten)