Carnival of Flesh — The Battle songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Battle" van Carnival of Flesh.
Songteksten
The night devoured the morning, the fires burnt the ground
A worthy foe on the battlefield was nowhere to be found
Armies fell and rose again, to serve them on their side
They march on with audacity that cannot be denied
Onto the last victory, they’re ready for the game
The closing play in this theatre of pain
The curtain shall come down when the last kingdom’s controlled
By eternal darkness, as the prophecy foretold
The last battalion of the fair
Quavering in despair
Their champion arose
«We must take no remorse
…in our own death»
They’re flying high, observing puppets on the stage
Every scene filling them with bitterness and rage
Putting all resources into the final fight
Vast armies stretch beyond the line of sight
The air is getting thick from the grizzling sounds
Of weapons slicing flesh and bodies hitting ground
Past the point of no return, the oath has been sworn
A new sea of blood is bound here to be formed
Have no fear, pain is here
Fire! Fire!
Liberating, everlasting, mesmerising flame
Fire! The flames grow higher
The soul-consuming. dominating messenger of pain
Fire! Fire!
Consumes the flesh, reduces to ash, all that’s in its way
Fire! Sings like a choir
There’s no escape from melodies of abysmal dismay
On the other side, in the haunting dark the Eternal Queen was ready to strike
Casting spells of unspeakable woe, each one more deadly as her power grows
A courageous guild started a coup
They ambushed the Queen with a magical cloud
Blinded by rage she let her guard down
With all their strength they vigorously fought
For hours on end, until she was caught
They dragged her far away from here, never to be found
She was put on a torture wheel, head facing the ground
For every fallen ally they threw a sack of stones
The ambiance was filled with the sound of her cracking bones
They hacked her into pieces, cut every vein
She couldn’t die but she felt excruciating pain
As the final step they set her body alight
Her immortal soul was crushed with this gruesome sight
Comatose
From pain receptors' overdose
She couldn’t move or breathe
Her soul collapsed
She couldn’t stand it any more
And once again
She was dead
Her soul began the journey towards the sky
Leaving her torturers petrified
Impervious darkness covers the plains
No light will there ever shine again
The Flaming Crown felt a part of him die
Absurdly still hoping that she’s alive
Riding swiftly towards the cursed site
This fate he will not recognise
Approached
The place where once she stood
But all that was left
Was burnt flesh
Devoured by emotions, his madness reached new heights
Cathartically killing everything in sight
The gateway from the afterlife was permanently closed
No undead soldiers evermore arose
Enemies and allies were all wiped alike
Abidingly put down by his fatal strike
Over his own actions he lost all control
For where was his soul is now a massive hole
He won’t stop until they’re all dead
If he could, he would cut his own head
All the world united to try to take him down
But they failed to even touch his crown
How can you kill that which will not die
To whom the comfort of death is denied?
How do you crush that which has no soul
That lost its purpose and ultimate goal?
Waves of soldiers met their gruesome end
Some even by their own hand
They embrace their deaths as a welcome release
From this living hell stripped off any sort of peace
Now they’re all dead
The sea is full of lead
Sitting on the edge of a bloody shore
Of his sanity he slowly regains control
All around him are fields of corpses
In his mind he still hears their voices
Outcome of this battle, the final score
He lost all he was working for
After a deep thought, to him it occurred
He is now the ruler of (an) empty world
Songtekstvertaling
De nacht verslond de ochtend, het vuur brandde de grond af.
Een waardige vijand op het slagveld was nergens te vinden.
Legers vielen en herrezen, om hen te dienen aan hun zijde
Ze marcheren voort met een stoutmoedigheid die niet kan worden ontkend
Op naar de laatste overwinning, ze zijn klaar voor het spel
Het slotspel in dit theater van pijn
Het doek zal vallen als het laatste koninkrijk gecontroleerd wordt.
Door eeuwige duisternis, zoals de profetie voorspelde
Het Laatste bataljon van de kermis
Quaver in wanhoop
Hun kampioen stond op.
"We moeten geen spijt hebben
... in onze eigen dood»
Ze vliegen hoog, observeren poppen op het podium.
Elke scène vult hen met bitterheid en woede.
Alle middelen inzetten in de laatste strijd
Uitgestrekte legers strekken zich verder uit dan het zicht.
De lucht wordt dik van de grizzling geluiden.
Van wapens die vlees snijden en lichamen die de grond raken
Voorbij het punt van geen terugkeer, is de eed gezworen.
Een nieuwe zee van bloed is hier gebonden om gevormd te worden.
Wees niet bang, pijn is hier
Vuur! Vuur!
Bevrijdende, eeuwigdurende, betoverende vlam
Vuur! De vlammen worden hoger
De zielrovende. dominerende boodschapper van pijn
Vuur! Vuur!
Eet het vlees op, reduceert tot as, alles wat in de weg staat.
Vuur! Zingt als een koor
Er is geen ontkomen aan melodieën van afgrijselijke ontsteltenis.
Aan de andere kant, in het spookachtige donker, was de eeuwige Koningin klaar om toe te slaan.
Spreuken van onuitsprekelijke wee, elk dodelijker als haar kracht groeit
Een moedig gilde begon een coup.
Ze overvielen de koningin met een magische wolk.
Verblind door woede liet ze haar waakzaamheid zakken.
Met al hun kracht vochten ze krachtig.
Urenlang, tot ze gepakt werd.
Ze sleepten haar ver weg van hier, nooit gevonden.
Ze werd op een martelwiel gezet, hoofd naar de grond gericht.
Voor elke gevallen bondgenoot gooiden ze een zak stenen.
De sfeer was gevuld met het geluid van haar krakende botten.
Ze hakten haar in stukken, sneden elke ader door.
Ze kon niet sterven, maar ze voelde ondraaglijke pijn.
Als laatste stap zetten ze haar lichaam in brand.
Haar onsterfelijke ziel werd verpletterd met dit gruwelijke gezicht.
Comateus
Overdosering van pijnreceptoren
Ze kon niet bewegen of ademen.
Haar ziel stortte in.
Ze kon er niet meer tegen.
En opnieuw
Ze was dood.
Haar ziel begon de reis naar de hemel
Haar folteraars versteend achterlaten
Ondoordringbare duisternis bedekt de vlakten
Geen licht zal er ooit weer schijnen
De vlammende Kroon voelde een deel van hem sterven.
Ik hoop nog steeds dat ze nog leeft.
Snel op weg naar de vervloekte plek.
Dit lot zal hij niet herkennen.
Benaderen
De plek waar ze ooit stond
Maar alles wat over was
Was verbrand vlees
Verslonden door emoties, bereikte zijn waanzin nieuwe hoogten.
Cathartically doding everything in sight
De poort van het hiernamaals was permanent gesloten
Geen ondode soldaten ontstonden ooit.
Vijanden en bondgenoten werden allemaal vernietigd.
Onophoudelijk neergeslagen door zijn fatale aanval.
Over zijn eigen daden verloor hij alle controle.
Want waar was zijn ziel nu is een enorm gat
Hij stopt niet tot ze allemaal dood zijn.
Als hij kon, zou hij zijn eigen hoofd afhakken.
De hele wereld verenigd om te proberen hem neer te halen
Maar ze hebben zelfs zijn Kroon niet aangeraakt.
Hoe kun je doden wat niet zal sterven?
Aan wie de troost van de dood wordt ontzegd?
Hoe vermorzel je dat wat geen ziel heeft
Dat zijn doel en uiteindelijke doel verloor?
Golven van soldaten hebben hun gruwelijke einde bereikt.
Sommige zelfs door hun eigen hand
Ze omarmen hun dood als een welkome vrijlating.
Van deze levende hel ontdaan elke vorm van vrede
Nu zijn ze allemaal dood.
De zee zit vol lood.
Zittend op de rand van een bebloede kust
Van zijn gezond verstand herstelt hij langzaam de controle.
Overal om hem heen liggen velden met lijken.
In zijn hoofd hoort hij nog steeds hun stemmen.
Resultaat van deze strijd, de eindscore
Hij verloor alles waar hij voor werkte.
Na een diepe gedachte, voor hem gebeurde het
Hij is nu De heerser van (een) lege wereld