Carach Angren — Lingering in an Imprint Haunting songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lingering in an Imprint Haunting" van Carach Angren.
Songteksten
Kill! Here I walk down this godless trench where the corpses sink forever into
shallow marshy grounds
I can’t remember confronting these extreme forms of violence
Knee-deep in mud, where skies weep leaden tears and blood
It’s hard to breathe within this thick cloak of sulfurous mist conjuring
slaughtering soldiers into sickening silhouettes
From this forsaken battlefield no soul can be dismissed
As if the devil is in charge, giving orders from the depths of the abyss
Goddamn! It’s coming hard, fire fight and waves of bombardments blowing soil,
bone and flesh apart
Running to survive maybe the last private still alive
Suddenly it stops. I turn and see no enemy. there’s nothing behind me!
I can’t believe my eyes. I can’t believe what I see
A timeless, frozen scenery where nature stands still!
Except for me!
So strange to see a still image of this infernal reality
Staring at shrapnel and bullets with an incomplete journey
When suicide burdens my mind, I’m startled by a horrible screaming from behind,
luring me to a spot where a friend of my platoon walked into an ambush,
he screamed: «please kill me! Charlie’s coming soon!»
My 1911 is too loud, that’s why I reach for the knife
Then, again, hesitation! I cannot take his life!
Goddamned fucking gooks! He’s captured by the enemy
Dragged away for days of torture, screaming these last words at me
«You son of a whore should be terrified! In this hell I’ll wait for you!»
And right before I step on that mine I ask myself: «did he just spoke the truth?
Briefly I comprehend, all this time I was damned
His grudge keeps me in hell for eternity
Every time I die he waits for me
This is my destiny
Songtekstvertaling
Dood! Hier loop ik door deze goddeloze loopgraaf waar de lijken voor altijd in zinken.
ondiep moerasgebied
Ik kan me deze extreme vormen van geweld niet herinneren.
Knie diep in de modder, waar de hemel tranen en bloed weent
Het is moeilijk om te ademen in deze dikke mantel van zwavelachtige nevel.
soldaten afslachten tot walgelijke silhouetten.
Van dit verlaten slagveld kan geen ziel worden ontslagen.
Alsof de duivel de leiding heeft en bevelen geeft vanuit de diepte van de afgrond.
Verdomme! Het komt hard aan, vuurgevecht en golven van bombardementen blazen grond op,
bot en vlees uit elkaar
Rennen om te overleven misschien de laatste soldaat die nog leeft
Plotseling stopt het. Ik draai me om en zie geen vijand. er is niets achter me!
Ik kan mijn ogen niet geloven. Ik kan niet geloven wat ik zie.
Een tijdloos, bevroren landschap waar de natuur stilstaat!
Behalve ik.
Zo vreemd om een stil beeld te zien van deze helse realiteit
Staren naar granaatscherven en kogels met een onvolledige reis
Als zelfmoord mijn geest belast, ben ik geschrokken door een verschrikkelijk geschreeuw van achteren.,
me naar een plek lokken waar een vriend van mijn peloton in een hinderlaag liep.,
hij schreeuwde: "vermoord me alsjeblieft! Charlie komt zo.»
Mijn 1911 is te luid, daarom grijp ik naar het mes.
Dan, nogmaals, aarzeling! Ik kan zijn leven niet nemen!
Verdomde spleetogen. Hij is gevangen door de vijand.
Weggesleept voor dagen van marteling, schreeuwend deze laatste woorden naar mij
"Jij hoerenzoon zou doodsbang moeten zijn! In deze hel zal ik op je wachten!»
En vlak voor ik op die mijn stap, vraag ik me af: "sprak hij net de waarheid?
Ik begrijp heel goed dat ik al die tijd verdoemd was.
Zijn wrok Houdt me eeuwig in de hel.
Elke keer als ik sterf, wacht hij op me.
Dit is mijn lot.