Cahalen Morrison & Eli West — A Lady Does Not Often Falter songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Lady Does Not Often Falter" van Cahalen Morrison & Eli West.
Songteksten
A lady runs across the Old Mill Moor, a dreadful song was singing
By the darkness of that now new moon, to her lover’s guise was tightly clinging
Oh go run, go run your troubles down, go run down to the water
By the city fair and the ocean fierce, a lady does not often falter
There runs she now by the ‘Sconset rose, there runs she now a’bleeding
And a trail is kept by the way she moves, to her lover’s touch is dire needing
Although starched your apron may now be, it’ll lose its shape in the water
But go swimmeth thee to the anchor most near, a lady does not often falter
Oh the winds they blow and the tide she swells, brings life unto the beaches
Oh that seem between the Earth and Tide, from land that sea is not quite as wide
Oh the winds they blow and the tide she swells, breathes life into the tall
pines
Without her breath lies the world so still, but with, that constant shoreline
A lady runs across the Old Mill Moor, and Heaven’s bells were tolling
By the sadness of that silent tune, and the sea kept on gently rolling
Songtekstvertaling
Een dame rent over de Oude Molen Moor, een vreselijk lied zong
Bij de duisternis van die nu nieuwe maan, aan haar minnaar ' s gedaante stevig vastklampte
Oh ga rennen, ga je zorgen naar beneden halen, ren naar het water
Bij de stad kermis en de oceaan woest, een dame wankelt niet vaak
Daar loopt ze nu bij de 'Sconset rose, daar loopt ze nu als een 'bloeding'
En een spoor wordt bijgehouden door de manier waarop ze beweegt, naar de aanraking van haar geliefde is dringend nodig
Hoewel je schort nu misschien gesteven is, zal het zijn vorm in het water verliezen.
Maar ga zwemmen naar het anker het meest nabij, een dame wankelt niet vaak
Oh de wind die ze blazen en het getij dat ze zwelt, brengt leven naar de stranden
Oh dat lijkt tussen de aarde en het getij, vanaf het land is die Zee niet zo breed
Oh de wind die ze blazen en het getij dat ze zwelt, ademt leven in de lange
dennenbos
Zonder haar adem ligt de wereld zo stil, maar met die constante kustlijn
Een dame rent over de Oude Molen, en de klokken van de hemel telden.
Door het verdriet van die Stille melodie, en de zee bleef zachtjes rollen