Cabadzi — Princesse songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Princesse" van Cabadzi.
Songteksten
Il y avait sur le chemin d’un bois de banlieue,
Une femme la trentaine aux courbes chaudes et pleines,
Échappée de l’est sans caresses, elle vendait sa tendresse,
Quelques passes l'âme close contre une dose d’ivresse,
Dans quelques temps devenir quelque chose, actrice ou princesse de l’est,
Elle aussi un jour montra les marches du profit.
Il traîne sur sa peau les députés gâteux,
Les capitaines d’industrie bedonnants, les prescripteurs verreux,
Donneurs d’ordres de l’intime indigne sous leur costume,
Ceux pour qui le vice et les autres; errent pourtant sur ses fesses,
Et chaque soir… Ça recommence …
Une caresse, une claque sur ses fesses à chaque passe,
Une caresse, une claque et ça recommence.
De pavés en pavés, la princesse des trottoirs songent à l’homme magnifique,
A l'élégance de son parler, à la patience de son toucher, a l’immanence de leur
beauté,
Dans quelques temps devenir quelque chose,
Mais combien de printemps devra t’elle affronter?
Combien de printemps pour prétendre à l'élégance rêvée,
Et ça recommence, ça recommence, recommence…
(Gracias a Paola por esta letra)
Songtekstvertaling
Er was op weg naar een voorstedelijk bos.,
Een vrouw in de dertig met hete en volle rondingen,
Ontsnapt uit het Oosten zonder te strelen, ze verkocht haar tederheid,
Een paar passeert de ziel gesloten tegen een dosis dronkenschap,
Ooit iets worden, actrice of Prinses van het Oosten.,
Ze toonde ook eens de stappen van de winst.
Hij sleept de verwende hulpsheriffs Op z ' n huid.,
De grote kapiteins van de industrie, de wiry schrijft voor dat,
Aannemers van de onwaardige intieme onder hun kostuum,
Zij voor wie de slechte daden en de slechte daden vruchteloos zijn en die zich op zijn billen laten rondzwerven,
En elke avond... het begint opnieuw. …
Een streling, een klap op haar kont elke pas,
Eén slag, één klap en het begint weer.
Van kalksteen tot kalksteen, denkt de prinses van de trottoirs aan de prachtige man.,
Tot de elegantie van zijn toespraak, tot het geduld van zijn aanraking, tot de immanentie van hun
schoonheid,
Op een gegeven moment wordt het iets.,
Maar hoeveel lente zal ze onder ogen moeten zien?
Hoeveel lente om de droom elegantie op te eisen,
En het begint opnieuw, het begint opnieuw, het begint opnieuw…
(Dank aan Paola voor deze brief)