Burzum — Enhver til Sitt songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Enhver til Sitt" van Burzum.
Songteksten
Jeg følger etter hesten, inn i skogen.
Blødende; våt nedentil av eget blod.
Føttene føles stadig tyngre;
En bankende smerte i låret.
Buksene har blitt som gips
Rundt beina der blodet har størknet.
Jeg faller, men reiser meg igjen.
Sjanglende, haltende, stumpende, fallende.
Min jakt når sin slutt, i den våte mosen
Ved månetjernets ensomme bredd.
Månetjernets ensomme bredd.
Månetjernets ensomme bredd.
Hvorfor må jeg prøve skjebnen igjen og igjen?
Hvorfor må jeg glemme smerten når såret gror?
Hvorfor må jeg venne meg til en ødelagt kropp?
Hvorfor må jeg glemme hvor jeg falt sist?
Hvorfor må jeg glemme? hvorfor må jeg glemme?
Hvorfor må jeg kjenne den gamle smerten igjen (Og igjen og igjen…)?
En gang, denne gang, går det ikke å reise seg igjen.
Jeg forblir der, i den våte mosen, alene og døende.
Det går ikke å reise seg igjen, og jeg vil det ikke heller.
Månen speiler seg i vannoverflaten og blinker til meg.
Månen blinker til meg.
Månen blinker til meg.
Lyset blir sterkere.
Månegudinnen kommer til meg.
Jeg fryser ikke mer.
Jeg varmes av månelyset.
Hvorfor må jeg prøve skjebnen igjen og igjen?
Hvorfor må jeg glemme smerten når såret gror?
Hvorfor må jeg venne meg til en ødelagt kropp?
Hvorfor må jeg glemme hvor jeg falt sist?
Hvorfor må jeg glemme? hvorfor må jeg glemme?
Hvorfor må jeg kjenne den gamle smerten igjen?
Jeg fryser ikke mer.
Jeg varmes av månelyset.
Jeg fryser ikke mer.
Jeg varmes av månelyset
Songtekstvertaling
Ik volg het paard, het bos in.
Bloedend; nat van onder het eigen bloed.
Voeten voelen steeds zwaarder.;
Een kloppende pijn in de dij.
De broek is als gips geworden.
Rond de benen waar het bloed is gestold.
Ik val, maar sta weer op.
Strompelend, mank, stompzinnig, vallend.
Mijn jacht bereikt zijn einde, in het natte mos
Op de eenzame oever van de Maanster.
De solitaire Bank van de Maanster.
De solitaire Bank van de Maanster.
Waarom moet ik het lot keer op keer proberen?
Waarom vergeet ik de pijn als de wond geneest?
Waarom moet ik wennen aan een gebroken lichaam?
Waarom vergeet ik waar ik als laatste viel?
Waarom moet ik het vergeten? Waarom moet ik het vergeten?
Waarom moet ik de oude pijn weer voelen (en opnieuw en opnieuw en opnieuw...)?
Eens, deze keer, zal het niet meer stijgen.
Ik blijf daar, in het natte mos, alleen en stervende.
Het staat niet meer op en dat wil ik ook niet.
De maan spiegelt zichzelf in het wateroppervlak en flitst naar mij.
De maan flitst voor mij.
De maan flitst voor mij.
Het licht wordt sterker.
De maangodin komt naar me toe.
Ik bevries niet meer.
Ik ben opgewarmd door het maanlicht.
Waarom moet ik het lot keer op keer proberen?
Waarom vergeet ik de pijn als de wond geneest?
Waarom moet ik wennen aan een gebroken lichaam?
Waarom vergeet ik waar ik als laatste viel?
Waarom moet ik het vergeten? Waarom moet ik het vergeten?
Waarom moet ik de oude pijn weer voelen?
Ik bevries niet meer.
Ik ben opgewarmd door het maanlicht.
Ik bevries niet meer.
Ik ben opgewarmd door het maanlicht