Burnt By The Sun — Buffy songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Buffy" van Burnt By The Sun.
Songteksten
This is ludicrous speed. What’s here and now and intended to be clear to the
senses passes as a blur.
Obsession: desire, Desire: obsession. I know the answer inside is fighting the
image of beauty and security.
I can hear it gnawing at my consciousness in the background. Groveling,
unnerving, yet deaf to nonsensical ears. I fear why I desire. I understand how this all works and yet
I’m still fixated.
Saturday nights are just the start, a day or two into the week and I’m half way
back. By the time
I get home I’m back there again. I am completely aware and yet somehow I’m
forced to the margins.
Bench warming and there seems little chance of me getting out alive.
A person no more. I watch and I watch.
Absurd recap. A person no more and it feels so good it hurts. I watch again.
Recapitulation. Worn down.
This is not where I want to be. Unfamiliar mirrors. I wonder what has become of my life.
The gaps in our lives seem to be so easily replenished with the products of our
imagination, allowing ourselves
to believe that the touched-up digital images of perfection are real and set
the standard for beauty and truth within
ourselves. But such things tend to leave a person more lonely than she was to start with as the
bombardment of these images through entertainment and advertisements remove us even more from the rawness of life.
Songtekstvertaling
Dit is belachelijke snelheid. Wat is hier en nu en bedoeld om duidelijk te zijn voor de
zintuigen gaan voorbij als een waas.
Obsessie: verlangen, verlangen: obsessie. Ik weet dat het antwoord binnenin is vechten tegen de
beeld van schoonheid en veiligheid.
Ik hoor het knagen aan mijn bewustzijn op de achtergrond. Kruipen,
zenuwslopend, maar doof voor onzinnige oren. Ik vrees waarom ik verlang. Ik begrijp hoe dit allemaal werkt en toch
Ik ben nog steeds gefixeerd.
Zaterdagavonden zijn slechts het begin, een dag of twee in de week en ik ben halverwege
terug. Bij de tijd
Als ik thuiskom, ben ik weer terug. Ik ben me er volledig van bewust en toch ben ik op de een of andere manier
gedwongen tot de marges.
De bank opwarmen en er is weinig kans dat ik er levend uit kom.
Geen mens meer. Ik kijk en ik kijk.
Absurde samenvatting. Een mens niet meer en het voelt zo goed dat het pijn doet. Ik kijk weer.
Recapitulatie. Afgesleten.
Dit is niet waar ik wil zijn. Onbekende spiegels. Ik vraag me af wat er van mijn leven is geworden.
De lacunes in ons leven lijken zo gemakkelijk te worden aangevuld met de producten van onze
verbeelding, onszelf toestaan
om te geloven dat de aangepaste digitale beelden van perfectie echt en ingesteld zijn
de standaard voor schoonheid en waarheid binnen
onszelf. Maar zulke dingen hebben de neiging om een persoon meer eenzaam dan ze was om te beginnen als de
bombardement van deze beelden door entertainment en advertenties verwijderen ons nog meer van de ruwheid van het leven.