Buell H. Kazee — The Faded Coat Of Blue songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Faded Coat Of Blue" van Buell H. Kazee.
Songteksten
My brave lad sleeps in his faded coat of blue
In a lone and silent grave lies a heart that beats so true
He fell faint and hungry among the famished brave
And they laid him sad and lonely within his nameless grave
He cried, «Give me water and just one little crumb
And my mother will bless you in the many years to come»
Oh, tell my sweet sister, so gentle and so true
That I’ll meet her up in Heaven in my faded coat of blue
No more the bugle calls the weary one
Rest, lonely spirit, in thy grave unknown
I’ll know you and find you among the good and true
When a robe of white is given for the faded coat of blue
Long, long years have vanished, and though he comes no more
Yet my anxious heart will start with each footfall at my door
I gaze o’er the hilltop where he waved a last adieu
But no gallant lad I see in his faded coat of blue
No more the bugle calls the weary one
Rest, lonely spirit, in thy grave unknown
I’ll know you and find you among the good and true
When the robe of white is given for the faded coat of blue
Songtekstvertaling
Mijn dappere jongen slaapt in zijn vacht van blauw
In een eenzaam en stil graf ligt een hart dat zo waar slaat
Hij viel flauw en hongerig onder de uitgehongerde dappere
En ze legden hem verdrietig en eenzaam in zijn naamloze graf
Hij riep: "geef me water en een kruimeltje
En mijn moeder zal je zegenen in de vele jaren die komen»
Oh, vertel mijn lieve zus, zo zacht en zo waar
Dat ik haar zal ontmoeten in de hemel in mijn vervaagde blauwe jas
De trompet roept de vermoeide niet meer.
Rust, eenzame geest, in uw graf onbekend
Ik zal je leren kennen en je vinden tussen de goede en de ware
Wanneer een mantel van wit wordt gegeven voor de vervaagde vacht van blauw
Lange, lange jaren zijn verdwenen, en hoewel hij niet meer komt
Maar mijn angstig hart zal beginnen met elke voetval aan mijn deur.
Ik staar naar de heuveltop waar hij een laatste adieu zwaaide
Maar geen dappere jongen zie ik in zijn vacht van blauw
De trompet roept de vermoeide niet meer.
Rust, eenzame geest, in uw graf onbekend
Ik zal je leren kennen en je vinden tussen de goede en de ware
Wanneer de mantel van wit wordt gegeven voor de vervaagde vacht van blauw