Bob Dylan — John Brown songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "John Brown" van Bob Dylan.
Songteksten
John Brown went off to war to fight on a foreign shore.
His mama sure was proud of him!
He stood straight and tall in his uniform and all.
His mama’s face broke out all in a grin.
«Oh son, you look so fine, I’m glad you’re a son of mine,
You make me proud to know you hold a gun.
Do what the captain says, lots of medals you will get,
And we’ll put them on the wall when you come home.»
As that old train pulled out, John’s ma began to shout,
Tellin' ev’ryone in the neighborhood:
«That's my son that’s about to go, he’s a soldier now, you know.»
She made well sure her neighbors understood.
She got a letter once in a while and her face broke into a smile
As she showed them to the people from next door.
And she bragged about her son with his uniform and gun,
And these things you called a good old-fashioned war.
Oh! Good old-fashioned war!
Then the letters ceased to come, for a long time they did not come.
They ceased to come for about ten months or more.
Then a letter finally came saying, «Go down and meet the train.
Your son’s a-coming home from the war.»
She smiled and went right down, she looked everywhere around
But she could not see her soldier son in sight.
But as all the people passed, she saw her son at last,
When she did she could hardly believe her eyes.
Oh his face was all shot up and his hand was all blown off
And he wore a metal brace around his waist.
He whispered kind of slow, in a voice she did not know,
While she couldn’t even recognize his face!
Oh! Lord! Not even recognize his face.
«Oh tell me, my darling son, pray tell me what they done.
How is it you come to be this way?»
He tried his best to talk but his mouth could hardly move
And the mother had to turn her face away.
«Don't you remember, Ma, when I went off to war
You thought it was the best thing I could do?
I was on the battleground, you were home. .. acting proud.
You wasn’t there standing in my shoes.»
«Oh, and I thought when I was there, God, what am I doing here?
I’m a-tryin' to kill somebody or die tryin'.
But the thing that scared me most was when my enemy came close
And I saw that his face looked just like mine.»
Oh! Lord! Just like mine!
«And I couldn’t help but think, through the thunder rolling and stink,
That I was just a puppet in a play.
And through the roar and smoke, this string is finally broke,
And a cannon ball blew my eyes away.»
As he turned away to walk, his Ma was still in shock
At seein' the metal brace that helped him stand.
But as he turned to go, he called his mother close
And he dropped his medals down into her hand.
Songtekstvertaling
John Brown ging naar de oorlog om te vechten aan een buitenlandse kust.
Zijn moeder was zeker trots op hem!
Hij stond rechtop in z ' n uniform.
Het gezicht van zijn moeder brak uit in een grijns.
"Oh zoon, je ziet er zo goed uit, Ik ben blij dat je een zoon van mij bent,
Je maakt me trots om te weten dat je een pistool hebt.
Doe wat de kapitein zegt, Je krijgt veel medailles.,
En we hangen ze aan de muur als je thuiskomt.»
Toen die oude trein vertrok, begon John ' s moeder te schreeuwen.,
Vertel ev ' Ryan in de buurt:
"Dat is mijn zoon die op het punt staat te gaan, hij is nu een soldaat, Weet je.»
Ze zorgde ervoor dat haar buren het begrepen.
Ze kreeg af en toe een brief en haar gezicht brak in een glimlach.
Zoals ze ze liet zien aan de mensen van hiernaast.
En ze schepte op over haar zoon met zijn uniform en pistool.,
En dit noem je een ouderwetse oorlog.
Oh! Goede ouderwetse oorlog!
Toen hielden de brieven op te komen, voor een lange tijd kwamen ze niet.
Zij zijn ongeveer tien maanden of langer opgehouden te komen.
Toen kwam er eindelijk een brief waarin stond: "ga naar beneden en ontmoet de trein.
Je zoon komt terug van de oorlog.»
Ze glimlachte en ging naar beneden, ze keek overal om zich heen.
Maar ze kon haar soldatenzoon niet zien.
Maar toen alle mensen voorbijgingen, zag ze eindelijk haar zoon.,
Toen ze dat deed kon ze haar ogen nauwelijks geloven.
Z 'n gezicht was helemaal kapot en z' n hand was eraf geblazen.
En hij droeg een metalen beugel om zijn middel.
Hij fluisterde een beetje langzaam, met een stem die ze niet wist,
Terwijl ze zijn gezicht niet eens kon herkennen!
Oh! Heer! Ik herken zijn gezicht niet eens.
"Oh vertel me, mijn lieve zoon, bid vertel me wat ze gedaan hebben.
Hoe komt het dat je zo geworden bent?»
Hij deed zijn best om te praten, maar zijn mond kon nauwelijks bewegen.
En de moeder moest haar gezicht wegsturen.
"Weet je niet meer, Ma, toen ik ten strijde trok
Dacht je dat het het beste was wat ik kon doen?
Ik was op het slagveld, jij was thuis. .. trots zijn.
Je stond niet in mijn schoenen.»
"Oh, en ik dacht toen ik daar was, God, wat doe ik hier?
Ik probeer iemand te vermoorden of te sterven.
Maar wat me het meest bang maakte, was toen mijn vijand dichterbij kwam.
En ik zag dat zijn gezicht op het mijne leek.»
Oh! Heer! Net als de mijne!
"En ik kon het niet helpen te denken, door de donder rolde en stonk,
Dat ik gewoon een marionet was in een toneelstuk.
En door het gebrul en de rook, is deze draad eindelijk gebroken.,
En een kanonskogel blies mijn ogen weg.»
Toen hij zich omdraaide om te lopen, was zijn moeder nog steeds in shock.
Bij het zien van de metalen brace die hem hielp staan.
Maar toen hij zich omdraaide, riep hij zijn moeder dichtbij.
En hij liet zijn medailles in haar hand vallen.